'Dance' van Lucinda Childs is tijdloos meesterwerk

Dans

Dance van Lucinda Childs Dance Company. Gezien 16/1, Amsterdam. Vanavond herhaling. Inl: www.ssba.nl *****

„Dancing, dancing, dancing, dancing.” Het moge duidelijk zijn: Dance van Lucinda Childs, op muziek van Philip Glass, gaat over dans. Over structuren in dans, koel en uitputtend geanalyseerd. Tegelijk spreekt uit het abstracte werk een onverwoestbaar optimisme waardoor het ‘monument’ ook een menselijk meesterwerk is. En tijdloos: bijna 35 jaar na dato is het hypnotiserende effect van de herhaling-met-kleine-verschuivingen nog steeds intact.

De afstand in tijd wordt onderstreept door filmbeelden van de originele cast die over de dansers op het toneel worden geprojecteerd. Dit toneelbeeld, een ontwerp van Sol LeWitt, creëert extra lagen, binnen de choreografie én doordat er gelegenheid tot vergelijken ontstaat. Het opvallendst is de veranderde bewegingskwaliteit, die in 1979 vrij naturel was, met dansers die de armen losjes lieten zwaaien. Tegenwoordig worden ze ballettesk geplaceerd. Ook het schoeisel is ‘professioneler’: droeg men toen gympies, tegenwoordig zijn het jazzschoentjes.

Messcherp en vederlicht scheren de dansers in simpele kostuums over het toneel, in twee- of viertallen. De synchroniciteit van hun bewegingen – vlekkeloos – is voor een ieder controleerbaar. Blijmoedig leggen zij hun ingewikkelde parcours af, van links naar rechts en vice versa, in een halve cirkel, een diagonaal, met een tilt, een zijwaarts sprongetje, een huppelpas, een kwart, halve of hele draai, steeds dynamischer en complexer tot, pats boem, de muziek stopt, en het publiek verbluft achterblijft bij een leeg toneel.

    • Francine van der Wiel