Adam Ant is minder puntig

popAdam Ant: Adam Ant Is The Blueblack Hussar In Marrying The Gunner’s Daughter **

Meer dan dertig jaar na Stand and deliver haalt Adam Ant (1954) het struikroverstenue van toen opnieuw uit de kast. Wel draagt hij er nu een leesbril bij. Zijn comebackalbum met een titel als een historische keukenmeidenroman doet veel moeite om de draad van hits als Prince Charming op te pakken, maar slaagt daar op cruciale punten net niet in. Om te beginnen mist Ant (Stuart Goddard) zijn gitarist en bandleider Marco Pirroni die de klassieke bezetting van Adam & The Ants urgent en overrompelend liet klinken. De sound van nu is minder puntig, zonder de roffelende burundidrums van toen. Songs met de stoere titels Punkyoungirl en Hardmentoughblokes zijn slordig geproduceerd, met muziek die moeizaam voortmoddert achter een weinig toonvaste zanger. Iets te vaak klinkt …Blueblack Hussar… als het product van de therapie die Adam Ant in de tussenliggende jaren heeft moeten ondergaan voor zijn depressie en agressieve uitbarstingen. Alleen in het bluesy Cool zombie en zijn ode aan de grote rocker Vince Taylor kan hij iets van de oude magie terughalen.