Hein over Lance: veel zeikerij

Voormalig UCI-voorzitter Hein Verbruggen vindt dat de wielerunie „totaal” vrijuit gaat in de zaak Armstrong. „Ik begrijp die hele heisa niet.”

Hein Verbruggen spreekt over Lance Armstrong. Eindelijk. Als een blazende kat weerlegt hij in het vandaag verschenen wielertijdschrift De Muur de kritiek op zijn rol als toenmalige voorzitter van de internationale wielerbond UCI. Of de UCI in de zaak Armstrong vrijuit gaat? „Totaal!” En wat vindt hij van het verwijt dat de UCI nooit een donatie van 100.000 dollar voor antidopingapparatuur van Armstrong had mogen accepteren? „Zeikerij!”

Beeldvorming, dat is het probleem volgens Verbruggen. De heersende opvatting dat de UCI in de zaak Armstrong ernstig heeft gefaald wordt naar zijn oordeel allerminst gestaafd door feiten. Hij priemt de beschuldigende vinger vooral richting de Amerikaanse dopingautoriteit Usada en het wereldantidopingbureau Wada. Hun talrijke dopingtesten hadden bij Armstrong nul komma nul resultaat. Verbruggen: „Als je iemand 215 keer controleert en hij is altijd negatief, zit het probleem eerst in de test zelf. Nou, daar ben ik niet voor verantwoordelijk.” Wada en Usada worstelden volgens Verbruggen met hetzelfde probleem als de UCI: hoe worden verdachtmakingen over doping bewezen met valide testen? Hij zegt alles in het werk te hebben gesteld een deugdelijk controlesysteem van de grond te tillen. Niet gelukt. „Zo lang de wetenschap geen methode heeft ontwikkeld houdt het op. En toen we dachten op epo te kunnen controleren, bleek een handige dokter in Italië daar gaten in te kunnen schieten. Wat kan ik daar aan doen? Juist, dat is het eeuwige gevecht. Daarom begrijp ik die hele heisa nu ook niet.”

In De Muur zegt hij over Armstrongs gift van 100.000 dollar voor antidopingapparatuur. „Als ik alles had geweten, had ik het niet zo gedaan.” De UCI kon het geld goed gebruiken. „Hoe krijg je anders jaarlijks die zeven miljoen voor antidopingonderzoek?”

De verdachtmaking van corruptie werpt Verbruggen verre van zich. „Die donatie: dat is toch zeikerij? De UCI heeft die gift nooit onder stoelen of banken gestoken. Ik heb het zelfs bij Mart Smeets op de televisie verteld. Er is nooit corruptie geweest, er is nooit door Armstrong ook maar iets betaald aan iemand binnen de UCI. Alle boeken zullen het bewijzen. Er is een donatie aangenomen en Armstrong noemde me op een gegeven moment ‘Hein’. Ja. En dan ineens telt de waarheid niet meer, alleen de beeldvorming? En er staat ook geen woord over corruptie in het Usada-rapport. Geen woord.” Over zijn vermeende nauwe band met Armstrong zegt Verbruggen: „Ik ben nooit bij hem thuis geweest, heb nooit met hem gegeten en zat nooit met hem in een meeting.”

En over de reacties op de affaire Armstrong in Nederland heeft Verbruggen in De Muur ook zo zijn opvattingen. Mensen zoals voorzitter Marcel Wintels van de Nederlandse wielerunie KNWU weten het volgens hem plotseling beter. „Het probleem dateert van twaalf jaar geleden. Het is al begonnen voor Armstrongs operatie, als we mevrouw [en klokkenluider] Andreu moeten geloven. Daar ziet niemand doorheen. En dan is er ook de opportunistische rol van Rabobank. Die bekeek al jaren hoe zij met een goed fatsoen uit de wielersport kon stappen. Dat had niks met doping te maken, het was gewoon: hoe leg ik het aan onze klanten uit?”

Vanzelfsprekend komt ook Verbruggens oorlogsrelatie met voormalig Wada-voorzitter en IOC-lid Dick Pound ter sprake (zie kader). Beiden stonden aan de wieg van Wada, maar de verwijdering volgde volgens Verbruggen nadat Pound zich steeds sterker profileerde als de grote kruisvaarder tegen doping en hij zich binnen Wada tegen de Canadese advocaat verzette. „Het aantal controles van Usada en Wada gaat ieder jaar omlaag. De UCI daarentegen verhoogt ze. Maar Pound weert de kritiek op de Wada-werkwijze af door te schieten op de UCI. Inclusief verdachtmakingen. Maar waar was Pound na 1988, toen hij namens het Canadese olympisch comité was betrokken bij de dopingaffaire van sprinter Ben Johnson? In de periode 1988-2000 zul je zelden of nooit iets terugvinden van Pound over doping, hoewel hij toen vicevoorzitter van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) was. Dat interesseerde hem blijkbaar geen barst. Plotseling werd hij voorzitter van Wada en werd hij een kruisvaarder.”