De sporen van Oscar Wilde

Ik ben op doorreis in Torquay, Devon, Engeland, en ben op zoek naar het huis op de klif van Babbacombe Bay waar Oscar Wilde volgens zijn biograaf Rupert Croft-Cooke de vier gelukkigste maanden van zijn leven zou hebben doorgebracht. Hier werd hij verliefd op de jonge Bosey die hem inspireerde tot het schrijven van Dorian Gray en wiens vader de Engelse regering inspireerde Oscar Wilde twee jaar tot werkkamp te verbannen. Daar lees ik in de Daily Mail dat het huis van Oscar Wilde te koop staat.

Nou zijn er nogal wat huizen die Oscar Wilde heeft achtergelaten, althans die een beroep doen op zijn sporen. Het huis dat zojuist op de markt is verschenen was zijn huis in Londen, een gebouw van rood gesteente op Tite Street in Chelsea. Hij trok er in 1884 in.

De sporen die hij hier heeft achtergelaten moeten heel anders geweest zijn dan de opzichtige sporen die hij in Dublin heeft achtergelaten als zoon van een welbespraakte familie. Ook anders dan de verdrietige sporen die hij heeft achtergelaten in het armzalige L’Hotel, het hotel in Rue des beaux arts in Parijs, waar hij gestorven is op 46-jarige leeftijd na verbannen te zijn uit Engeland. De legende wil dat hij er stierf met een schuld van 2643,40 Franse francs (400 euro), een glas champagne in de hand en waar hij op zijn sterfbed zijn beroemde uitspraak: ‘Ik sterf zoals ik geleefd heb, ver boven mijn middelen’ deed.

Het hotel is inmiddels verschillende malen aangepakt en veranderd in een luxe spot voor de BGBC (bon gens bon chic) en verliefden die er tussen de tranen van Oscar hun liefde bezegelen. Alles doet nog aan Oscar denken. Alleen al de uitgestorven kleuren scharlakenrood, vermiljoen en magenta. De zware fluwelen gordijnen en zachte fauteuils. De donkere verlichting. Het omhoog krullende trappenhuis. En vooral, de enorme schelp op de patio, die aangetast door de tijd en vol begroeid met mos, alsof ze er al die tijd al aan de muur gehangen heeft, een klein stroompje water spuit. Het stroompje water heeft iets melancholisch, maar ook iets van een ironische knipoog. ‘Ik sterf zoals ik geleefd heb, ver boven mijn middelen.’ Dat willen we die dag allemaal toch kunnen zeggen?

    • Sophie van der Stap