Accepteer die boosheid

Over mindfulness lezen kriebelt altijd een beetje. Zou iedereen dat hebben? Neem de volgende zin, uit een recent wetenschappelijk artikel over het nut van mindfulness op het werk: „Wanneer mensen die mindful zijn op een ontvankelijke, niet oordelende manier aandacht schenken aan het huidige moment, observeren ze stressvolle gebeurtenissen objectiever en onthouden ze zich ervan er een betekenis of waardeoordeel aan te hechten.”

Als ik zo’n zin lees, stel ik me automatisch voor dat die als voice-over wordt uitgesproken, terwijl een Bridget Jones-achtige vrouw half aangekleed (want niks om aan te trekken) in soep staat te roeren die per ongeluk blauw is geworden, terwijl ze haar love interest die komt eten al hoort aanbellen. Of ik krijg een zelfopofferende jonge vader op mijn netvlies, met kinderen voor- en achterop de fiets, die bij de milieuvriendelijke winkel per ongeluk de zware fles geurloos wasmiddel in hetzelfde wrakke tasje laat zakken als de glutenvrije slagroomtaart voor de jongste, waarna dat hele tasje voor de ogen van het krijsende kind op de stoep uiteenspat. „In het moment, innnn het moment”, mompelt zo’n vader dan, in mijn fantasie.

Maar goed, even terug naar het moment. Mindfulness op het werk. Het gekke is: ik geloof absoluut dat mindfulness werkt tegen stress en somberte. En al geloofde ik het niet: er is steeds meer onderzoek waaruit blijkt dat mindfulnesstraining mensen helpt. Echt gek is dat natuurlijk ook niet, want ‘op accepterende, niet-oordelende wijze aandacht geven aan het nu’ betekent ook gewoon dat je geen plannen bij elkaar piekert of tobt over de gekke dingen die je misschien net hebt gedaan. En dat je je niet erg opwindt – als je je toch opwindt, moet je dat accepterend constateren, waardoor de opwinding natuurlijk meteen afneemt. Als het tenminste lukt met dat accepteren en niet-oordelen en in het nu blijven, want het probleem is natuurlijk dat dat zo moeilijk is.

Evengoed: in het recente wetenschappelijke artikel liet een groepje Maastrichtse psychologen zien dat het al hielp om geïnteresseerde vrijwilligers een handvol mindfulness-oefeningen te leren en hen vervolgens met citaten van Thich Nhat Hanh en cd’tjes vol geleide meditaties naar huis te sturen (Journal of Applied Psychology). De proefpersonen werkten allemaal met mensen (in scholen, ziekenhuizen). Mensen die mindfulness-les hadden gehad, raakten minder uitgeput op hun werk, onder meer doordat ze hun eigen gevoelens niet zaten weg te stoppen. Als ze boos waren, gingen ze niet krampachtig glimlachen, maar constateerden ze hun boosheid op accepterende wijze of probeerden dat. Zoals ongetwijfeld steeds meer mensen dat gaan proberen, tegen de stress.

Dat vind ik nog één van de grappigste dingen van mindfulness: dat mensen massaal doelgericht bezig gaan om van hun doelgerichtheid af te komen.

    • Ellen de Bruin