Luizennieuws

De schaamluis (Phthirus pubis) is in het nieuws. Nieuwssite Bloomberg bracht afgelopen weekend een bericht waarin de teloorgang van het insect opnieuw in verband gebracht wordt met het verwijderen van schaamhaar, het primaire leefgebied van het platje. In Sydney is namelijk sinds 2008 geen vrouw meer met schaamluis gezien.

Dit is geen nieuws. De afname van het aantal schaamluisgevallen werd in Engeland al sinds 2000 geconstateerd, en elke medicus die beroepshalve wel eens onder de gordel kijkt, zal bevestigen zelden of nooit meer schaamluis te zien. Aan de afname komt voorlopig geen eind, aldus de nieuwssite, want de wereldmarkt voor ontharingsproducten zal groeien van 4,67 miljard dollar (2012) tot 5,6 miljard dollar in 2016. Interessanter is de aankondiging van Janet Wilson, de Britse soa-arts die in 2006 naam maakte met het artikel Did the ‘Brazilian’ kill the pubic louse? Zij komt in mei met de resultaten van nieuwe schaamluistellingen.

De hoofdluis (Pediculus capitis) waarvan het leefgebied niet onder druk staat, komt nog steeds algemeen voor. Veel van wat we over deze parasiet weten, heeft Brazilië als bron. Neem bijvoorbeeld de methode om de mate waarin een bevolkingsgroep geteisterd wordt door luizen te bepalen (Mem. Inst. Oswaldo Cruz 83: 471-474). In ruim 33 kilo haar, opgeveegd in 475 kapsalons, werden 58 luizen en 3.553 neten gevonden. Dat is ongeveer 0,1 neet per gram haar, en 5-6 procent van de bevolking met luis in het haar.

Kees Moeliker is bioloog en conservator van het Rotterdamse Natuurhistorisch Museum.

    • Kees Moeliker