Korthals debuteert met monter idealisme

Vlieguur, door Louise Korthals. Gezien: 13/1 in Klein Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 25/5. Inl. humstu.nl

Dit is een actieloze maatschappij, verkondigt Louise Korthals in Vlieguur – en het wordt tijd om weer eens in actie te komen. Haar eerste soloprogramma, sinds ze twee jaar geleden het Amsterdams Kleinkunstfestival won, is voornamelijk een pleidooi voor engagement. En dus tegen alle sikkeneurige types die geen idee meer hebben van hun rol in de evaluatie. Net als sommige honden, zegt ze. Een chihuahua bijvoorbeeld, die niet eens meer weet dat hij een hond is, of zo’n ,,doorgefokte Gooise labrador” die eveneens in voortdurende verwarring verkeert over zijn ware identiteit.

In haar conferences toont de 28-jarige Louise Korthals zich een cabaretière met flair en observatietalent. Zo omschrijft ze Facebook als „een sociale werkplaats” die niets met de werkelijkheid te maken heeft („mijn Facebookprofiel heeft nooit een rotdag”) en beschrijft ze de onzinnige haast van het medium: „Ik ben nog niet naar de wc geweest of ik ben al niet meer up to date”. In tere tinten vertelt ze ook over een kleine demonstratie tegen de internationale wapenhandel, die haar tot deernis stemt, en over het verblijf van haar oma in een verzorgingstehuis.

Vlieguur, geregisseerd door Jessica Borst, is in veel opzichten een voorstelling van klassieke snit. Korthals wisselt haar overtuigend vertelde verhalen immers in de ware kleinkunsttraditie af met liedjes van eigen makelij, die opvallen door haar lenige zangstem, de beeldende woordkeus en de chansonachtige lyriek in zinsneden als: „Ik zou de wereld willen vangen in dit lied”. Daarbij wordt ze veelkleurig begeleid door pianist Erik Verwey, die op sommige avonden wordt vergezeld door violist Carel den Hertog – als extra klassiek element.

Erg concreet is haar idealisme nog niet. Louise Korthals wil de lethargie van veel leeftijdgenoten te lijf, dat is wel duidelijk. „Trek je fiets uit de modder en rij met dat ding”, zingt ze. Maar over het hoe laat ze zich nauwelijks uit. Soms blijft ze hangen in vaagheid. Opwekkend en betrokken is ze echter wel, en expressief genoeg om de aandacht vast te houden. Dat maakt Vlieguur tot een veelbelovend debuut.

    • Henk van Gelder