Een iPad van de zaak

Deze rubriek belicht elke dinsdag kwesties uit het bedrijfsleven waarover de rechter zich onlangs uitsprak. Vandaag: iPad en fiscus.

Is een iPad een communicatiemiddel, vergelijkbaar met een smartphone, of een kleine computer?

Een relevante vraag voor de werkgever die zijn personeel wil uitrusten met de nieuwste gadgets. In het eerste geval mag hij ze onbelast uitdelen, in het tweede geval moet hij rekening houden met een flink bedrag aan loonheffingen bovenop de aanschafprijs.

De rechtbank Haarlem oordeelde onlangs dat een iPad voor de loonbelasting geldt als een computer (LJN: BY4908). Een werkgever had aan zijn 664 man personeel een iPad cadeau gedaan (ter waarde van 700 euro), inclusief een mobiel internetkaart en een Vodafone- abonnement voor een jaar. Er waren geen afspraken gemaakt over het gebruik en bij ontslag mochten ze hun iPad houden.

De werkgever vond dat de aanschafwaarde van de iPads ten onrechte door de Belastingdienst werd gezien als loon in natura, waarover belasting moet worden betaald. Volgens hem viel het apparaat in de categorie ‘communicatiemiddelen’, net als een iPhone of een BlackBerry. Deze kunnen onbelast aan werknemers worden uitgedeeld, mits ze voor meer dan 10 procent zakelijk worden gebruikt – een niet al te strenge eis.

Voor computers gelden strengere regels, willen ze buiten het belastbare loon vallen. De computer moet voor 90 procent zakelijk worden gebruikt, er moet een meerjarig belang zijn en hij moet minstens 450 euro kosten. Een onaantrekkelijke categorie dus, vooral omdat aan de eerste twee eisen in dit geval niet was voldaan.

De werkgever betoogde dat de communicatie bij de iPad een centrale rol speelt. Hij wordt standaard uitgerust met apps om te communiceren, zoals Facebook en Twitter. Tekstbewerkingsprogramma’s zitten er niet standaard op en de mogelijkheden daarvoor zijn beperkt, aldus de werkgever.

De rechtbank denkt daar anders over. Communicatie is volgens de rechter geen centrale functie van de iPad. Gezien de andere mogelijkheden, zoals het lezen van boeken, het opslaan van foto’s en muziek, het spelen van spelletjes enzovoorts, heeft de iPad meer weg van een kleine computer die ook geschikt is voor communicatie dan van een communicatiemiddel pur sang. Dat de iPad vanwege het formaat en beperkte invoermogelijkheden niet geschikt is voor langdurig gebruik, doet hier niet aan af.

Ook voor het tweede argument van de werkgever, namelijk dat de iPad moet worden gezien als (ook belastingvrije) vakliteratuur, is de rechtbank niet gevoelig. De digitale informatie op de iPad mag dan vakliteratuur zijn, dat wil niet zeggen dat het apparaat zelf ook onder die noemer valt. De loonheffing over de iPads is volgens de rechtbank dus terecht afgedragen.

Overigens vervalt deze regeling voor loon in natura vanaf 1 januari 2014. De ‘werkkostenregeling’ komt hiervoor in de plaats. De vergoeding of verstrekking van een computer of mobiele telefoon is dan alleen onbelast als de werkgever deze voorzieningen als ‘werkkosten’ heeft aangewezen en hij nog voldoende vrije ruimte heeft.

Ook onder deze regeling blijft het onderscheid tussen communicatiemiddel en computer van belang. Voor mobiele telefoons die voor meer dan 10 procent zakelijk worden gebruikt, geldt een ‘nihilwaardering’: de vergoedingen komen niet ten laste van de vrije ruimte. Computers krijgen alleen zo’n nihilwaardering als ze voor minimaal 90 procent zakelijk worden gebruikt en geen eigendom worden van de werknemer.

Ook dan loont het dus om afspraken te maken over het gebruik en geen cadeautjes weg te geven.

Tips? Mail naar ecorecht@nrc.nl

    • Nelleke Koops