Voor heel even verzoend met voorbije liefdes

Abke Haring en Benjamin Verdonck: Song #2. Inl.: toneelhuis.be.

Ze komen op in sporttenue: gehuld in trainingsjasjes en op gympen. Zo zien Abke Haring en Benjamin Verdonck er op het eerste gezicht uit als gabbers. Maar dan barst zij uit in een lange, poëtische monoloog, waarin ze afscheid lijkt te nemen van een geliefde, en hem voor alle facetten van hun relatie bedankt.

Haring heeft een diepe, warme, zalvende stem, waarmee ze verzoenend spreekt: „Dankjewel voor de tijd, de ruimte, het geduld.” Ze uit woorden van berusting die ook de toeschouwer voor even verzoenen met voorbije liefdes, zelfs met de lelijke kanten: „Dankjewel dat iets dat pijn deed toch genas.” Het is een intrigerend, bijna hypnotiserend begin van de voorstelling Song #2, dat veel belooft voor het vervolg.

Die belofte wordt helaas niet ingelost. Na de bezwerende start volgt een grappige passage waarin de twee zich met behulp van een shredder van alle aardse ballast ontdoen. Eerst gaat het mobieltje erin, dan de gympen, het t-shirt, broek en onderbroek. Verdonck blijft poedelnaakt achter. Haring volgt zijn voorbeeld, terwijl ze tussendoor als een eigentijdse Eva nog even een hapje uit een appel neemt. Uiteindelijk sneuvelt zelfs de bezem waarmee het gruis wordt aangeveegd. Geestig.

Als een beëindigde relatie vier seizoenen kent, zijn we terugblikkend van de winter nu in de zomer aanbeland. Naakt, uitgelaten en speels als kinderen, dartelen de twee over toneel, op klanken van Vivaldi. Acteurs die naakt en schaamteloos springen, rennen en dollen, dat is algauw kwetsbaar en ontroerend. Maar de makers melken dat effect hier wel erg uit. Daarna gaat het bergafwaarts met een losgezongen monoloog van Verdonck waarvan relevantie en betekenis onhelder blijven. Song #2 eindigt met een mooi, maar al even onbegrijpelijk beeld van abstracte zwarte bergtoppen, waaruit zich een waaier van kleur losmaakt.

Abke Haring en Benjamin Verdonck zijn twee bijzondere talenten verbonden aan het Vlaamse Toneelhuis; hij een originele performer/beeldend kunstenaar, zij een poëtisch en sfeervol theatermaker. Samen zijn ze in de repetitieruimte tot fraaie vondsten gekomen, maar die vormen nog te weinig één geheel. Ondanks de potentie ontstijgt Song #2 daardoor uiteindelijk niet het niveau van een vrijblijvende reeks scènes.

    • Herien Wensink