Smartphonecrew

Ondanks ergernissen uit het verleden bleef ik de telecomaanbieder trouw. De nieuwe clustermanager van dienst was een man voor wie klantvriendelijkheid veel meer was dan een woord. In een persoonlijk gesprek kwam hij met een spectaculair aanbieding voor trouwe klanten: het Platinum Zakelijk abonnement. Hij had mijn belgedrag geanalyseerd en zei dat ik voortaan onbeperkt kon bellen en sms’en en heel veel meer internetten voor minder geld.

Je zou op zo’n moment heel zeikerig kunnen zeggen dat je dus jaren veel te veel betaald hebt, maar dat deed ik niet. Bij het te verlengen abonnement kwam een iPhone 5, en daar had ik echt behoefte aan.

Het vernieuwde abonnement ging met terugwerkende kracht van start. Drie dagen later bracht de postbode de iPhone 5. Het ding kwam met een kleiner formaat SIM-kaart die met behulp van een paperclip moest worden ingebracht. Daarna was ik onbereikbaar.

De volgende dag meldde ik me bij het dichtstbijzijnde service-point. Ik werd doorverwezen naar een hippe zithoek achterin, waar een groot bord met ‘smartphonecrew’ hing. De smartphonecrew was een meisje in een strakke spijkerbroek, op het hoofd een rood petje van de provider. Het gevoel jong en vlot te zijn verdween bij het bestuderen van de wachtenden voor mij. Een mevrouw van minimaal zeventig met een nieuwe iPhone en twee zestigers met een Blackberry nog in de doos.

„Gekregen”, zei de man.

De vrouw voegde eraan toe: “Waar doen ze het toch van?”

Het wachten duurde uren. Met engelengeduld legde de smartphone-crew aan de mevrouw met de iPhone uit hoe een touchscreen werkte. Als ze ‘m aanraakte gebeurde er van alles. Ze stelde voor om zoveel mogelijk functies te verwijderen. Alleen het ‘fototoestel’ mocht blijven. Na het consult stopte ze het ding terug in de doos. Doodsbang om het stuk techniek te beschadigen.

Ook voor het echtpaar met de Blackberry ging een nieuwe wereld vol mogelijkheden open.

Paniek in de ogen.

De man twijfelde hardop of het toestel niet te hoog gegrepen was. En mevrouw schreef op een blaadje hoe ze het toestel – als-ie zou gaan – moest opnemen.

„Op groen drukken?”

De smartphonecrew: „Ja, op groen drukken. En als het niet lukt mag u altijd terug komen.”

Daarna was ik aan de beurt. De SIM-kaart was om veiligheidsredenen niet geactiveerd. Volgens de smartphonecrew was dit altijd het geval bij toestellen die per post werden geleverd.

„Voor de eigen veiligheid.”

Daarna hadden we het kort over haar werk. Smartphonecrew klonk dan wel jong en hip, maar het merendeel van de klanten kon het woord amper uitspreken. Het waren bijna zonder uitzondering ouderen die bij een nieuw onbeperkt bellen en sms’en abonnement een smartphone hadden gekregen. De functies daarvan uitleggen was vermoeiend werk, maar ze lachten binnen de smartphonecrew ook heel wat af.

Zo had ze het al een paar keer meegemaakt dat ouderen hun iPhone wilden omruilen voor iets simpels. Iets met toetsen, omdat van het onbeperkt bellen anders weinig terecht kwam.

De vraag ‘waar ze het toch van doen’ was beantwoord.

    • Marcel van Roosmalen