Razernij

Wij doen in Nederland graag aan zelfkastijding en soms kan dat ook geen kwaad, bijvoorbeeld als grofheid in gedrag aan de kaak wordt gesteld, maar we moeten niet doen alsof we daar het monopolie op hebben. Gelukkig niet, want dan zou het wel heel slecht met ons gesteld zijn. Ik zag de afgelopen week op dit gebied twee buitenlandse voorbeelden die er mochten zijn.

Op het Britse Channel 4 verloor filmregisseur Quentin Tarantino zijn zelfbeheersing tegenover de interviewer, die wilde weten waarom hij zo graag geweld in zijn films verwerkte. „It’s good cinema”, zei Tarantino eerst, maar daarmee liet de interviewer hem niet wegkomen. Hij vroeg naar het mogelijke verband tussen filmgeweld en werkelijk geweld.

Toen werd Tarantino kwaad. Hij vond dat hij daar vaak genoeg antwoord op had gegeven. „Ik weiger je vraag te beantwoorden”, riep hij. „Ik ben niet jouw slaaf en jij niet mijn meester. Je kunt me niet dwingen om te dansen op jouw liedje. Ik ben geen aap. Ik ben hier om mijn film te verkopen. Dit is een reclame voor de film, dat moet je goed begrijpen.”

Dat deed de interviewer ook wel, maar hij legde geduldig uit dat Tarantino in een nieuwsprogramma zat, niet in een filmprogramma. Het maakte Tarantino alleen maar kwaaier. „I’m shutting your butt down”, riep hij. Ik kon er moeilijk een Nederlands equivalent voor vinden. Een shutdown button is de afsluitknop op de computer. Maar butt betekent (ook) kont, dus ik vermoed dat Tarantino eerder ’s mans aars wilde afsluiten. Een boze Nederlander zou misschien gezegd hebben: ,,Ik schop je voor je kont’’.

Hoe dan ook, Tarantino werd te agressief. Hij had best een beetje begrip voor de vragen kunnen hebben. Per slot van rekening is er in Amerika een fel nationaal debat gaande over wapengebruik na het bloedbad in Newtown, reden waarom zijn nieuwste film Django Unchained later werd uitgebracht. Hij verwijderde er bovendien twee gewelddadige scènes uit, omdat ze voor het publiek bij proefvoorstellingen te heftig bleken. Tarantino is dol op geweld in (zijn) films, zijn bewonderaars ook, dus moet hij niet verbaasd zijn dat hem er steeds weer vragen over worden gesteld. Moeten we het soms aan Woody Allen vragen?

Dat Amerikaanse vuurwapendebat veroorzaakte in het CNN-programma Piers Morgan Tonight een nog veel heftiger clash tussen presentator Morgan en de Texaanse radiopresentator Alex Jones. Onze correspondent Guus Valk maakte er al melding van, maar het blijft de moeite waard het filmpje over de ruzie op internet op te zoeken.

Die Jones is een schietgrage malloot die niettemin miljoenen bewonderende luisteraars heeft. Hij schold Morgan uit voor „huurmoordenaar van de Nieuwe Wereldorde”, daagde hem uit voor een bokspartij en begon Morgans Engelse accent spottend na te bootsen.

Het werd geen interview, maar een monoloog waarin Jones zich opwerkte tot een aanval van razernij. „Het kan mij niet schelen hoeveel lemmingen jij zover krijgt dat ze hun wapens afgeven”, brieste hij. „Wij zullen ze niet afstaan! Begrijp je dat?’’

Morgan kwam er volstrekt niet tussen, hij werd telkens opnieuw afgekapt als hij begon met „Als ik je een vraag mag stellen…”

„Het was de beste reclame voor controle op wapens’’, zei Morgan later. Misschien. Maar ik kreeg de indruk dat Morgan het ook wel een interessant stuntje vond – goed voor de kijkcijfers. Waarom zou je gevaarlijke idioten zoveel gratis zendtijd geven?

    • Frits Abrahams