Kranten met een mening

Al zeker een half jaar voeren we in Nederland een debat over de term ‘eerlijkheid’. Nu er moet worden bezuinigd, let men scherp op of er geen mensen zijn die ten onrechte de dans ontspringen. De afgelopen week draaide de discussie om een lijst met topsalarissen in de publieke sector. Was het terecht dat de ontvangers ervan voor hun uitzonderlijke werk meer verdienden dan een minister? Een ingewikkelde vraag. De kranten hadden echter weinig moeite zich een mening te vormen en veel moeite die mening te verbergen.

Het Parool kopte: ‘Extreme salarissen publieke omroep.’ In het bericht werd geschreven over ‘belastinggeld’ dat ‘rijkelijk vloeide’ en hoge salarissen die ‘heel gewoon’ waren. Er stond dat de topverdieners bij de Vara werkten, waaraan de auteur een zin verder refereerde als ‘de socialistische omroep’.

Wat was hiervan de bedoeling? Moest het wrevel opwekken bij de lezer (‘en dat noemt zich een socialistische omroep’)? De Telegraaf had als kop: ‘Graaiers moeten inleveren.’ Er werd gerept van ‘bonzen die uit gemeenschapsgeld worden betaald’. In het Algemeen Dagblad ging het over ‘megasalarissen’ en een ‘zwarte lijst van grootverdieners’. Het Financieele Dagblad schreef dat Erik Staal een ‘exorbitante vergoeding’ kreeg. Ook vermeldde het FD-artikel dat de mensen op de gepubliceerde lijst gemiddeld 218.783 euro salaris ‘meekregen’. NRC Handelsblad gebruikte een vergelijkbare term in de kop: ‘Voor publieke zaak werken en met vier ton naar huis gaan.’ De woorden ‘meekrijgen’ (gewoonlijk gebruikt in het geval van een bonus of een gouden handdruk) en ‘naar huis gaan met’ (gebruikelijk om mensen mee aan te duiden die bijvoorbeeld een grote som geld winnen bij een tv-quiz) suggereren dat de betrokkenen hoge bedragen kregen zonder er iets noemenswaardigs voor te hoeven presteren.

Waarom moeten de media elk goed verdienend publiek betaald individu in nieuwskolommen veroordelen? Mag de lezer niet zelf bepalen wat hij ergens van vindt? Blijkbaar beschouwen sommige journalisten de kwalijkheid van boven de ‘Plasterknorm’ verdienen als een feit, niet als een mening; of ze zien in dat het gaat om een mening, maar vinden die te belangrijk om voor zich te houden. In beide gevallen is het resultaat ergerlijk.

    • Floor Rusman