Gretig en nostalgisch festival Noorderslag

Het Rotterdamse Re:Freshed Orchestra varieerde vrijelijk op nummers van rapper Jay-Z. tijdens hun optreden op Noorderslag. Foto ANP

Noorderslag-festival. Gehoord: 12/1 Oosterpoort. Groningen.

Weinig mensen gedijen zo goed bij een bierregen als Bart van der Weide. De Zeeuwse zanger in zwart kostuum leek bij iedere plens trotser en groter te worden. Zijn band Racoon kreeg afgelopen zaterdag, op het Noorderslag-festival in Groningen, terecht de Popprijs, de prijs voor de groep of artiest die het afgelopen jaar het meest heeft bereikt.

De faam van Racoon, opgericht in 1997, groeide dit jaar gestaag totdat hun cd Liverpool Rain afgelopen augustus de eerste plaats van de hitlijst bereikte. Na het aannemen van de prijs liet Racoon horen dat de zachtmoedig georkestreerde sound van Liverpool Rain ook stevig en zelfbewust kan worden uitgevoerd.

De stemming op Noorderslag, het ieder jaar uitverkochte festival voor Nederlandse bands, was gretig en enthousiast. De ongeveer 45 acts waren veelzijdig: van de meedogenloze beats van de Groningse producer Posij tot de introverte stijl van Mister and Mississippi, van de massieve rock van Horse Company tot de koelbloedige elektronica van Daily Bread.

Iedere Nederlandse muzikant is zich inmiddels bewust van het promotionele effect van een geslaagd optreden op het door alle vaderlandse media bezochte festijn. Danspassen waren ingestudeerd, kostuums geregeld en extra muzikanten ingezet. Zo verdrongen strijkers, blazers en percussionisten zich bij veel optredens, en was Tim Knol-pianist Matthijs van Duijvenbode ingehuurd door zowel de zingende broers van Tangarine als nieuwkomer Douwe Bob. Tien man stond op het toneel bij Maison du Malheur, vijftien bij Re:freshed Orchestra, acht bij nieuwkomer Tessa Rose Jackson.

Deze weelde ging vaak samen met nostalgie. Bijvoorbeeld bij Maison de Malheur, een orkest in crisiskleding uit de jaren dertig. Hun vooroorlogse stijl met virtuoos gespeelde tuba, klarinet en trompet was soms netjes maar groeide bij momenten uit tot een kolkende troupe. Nostalgisch is ook de nachtclubjazz van zangeres Qeaux Qeaux (spreek uit: Coco) Joans, met een prettig rasperig geluid in haar kokette stem.

Tangarine bood een bijzondere aanblik dankzij de tweeling Brinks uit Assen, die een verpletterend rockster-uiterlijk combineerde met een door Simon & Garfunkel geïnspireerde zoetgevooisdheid in zowel de muziek als de vervlechting van hun identieke tweelingzang. Al overvleugelden hun stemmen voorlopig nog de nummers. Het Rotterdamse Re:freshed Orchestra was nostalgisch naar een recenter tijdperk: het gedisciplineerde orkest varieerde vrijelijk op nummers van rapper Jay-Z. Loom swingende blaaspartijen kregen ritmisch tegenspel van zangeres Poliana Vieira en een teder rappende Esperanzah Denswil.

Bij al dat terugblikken was een eigentijdse en compacte aanpak er hier een om te koesteren. Een van de verrassingen van de avond was Soul Sister Dance Revolution: vijf muzikanten die zich niet druk maakten of hun haar wel goed zat raasden over het podium en vermengden vlammende riffs met housy keyboarddeuntjes, terwijl de zanger met wijd open mond zijn zieleroerselen over het voetlicht smeet. Nummers stopten onverwacht, en werden even soepel weer opgepikt.

Diezelfde combinatie van bravoure en overtuigingskracht was te zien bij Douwe Bob, afgelopen zomer winnaar van de tv-competitie De beste singer-songwriter van Nederland. Begeleid door een fantastische band, bleek Douwe Bob een zweem nostalgie naar vervlogen countrytijden te combineren met een eigentijdse dynamiek van hard en teder.

In de bovenzaal blies op hetzelfde moment Pien Feith haar publiek van de sokken. Het geluid van haar door dance en alternatieve elektronica geïnspireerde nummers heeft zich weer een stap verder ontwikkeld: een gitarist, een keyboard, twee drummers op elektronische drum-pads en een grote hoeveelheid galm maken de Feith-sound nu scherp, strak en snedig. Haar weidse zang werd gebracht met een aan bloeddorst grenzende gedrevenheid.

Het publiek was zaterdagnacht al even gretig als de bands. Het gooide niet alleen met bier, maar sprong, danste en zong. Bij het afsluitende optreden van het raggende garagerocktrio Traumahelikopter ontstond een draaikolk van lichamen voor het podium, die zoveel trilling veroorzaakte dat de plafondpanelen naar beneden kwamen.

    • Hester Carvalho