De man die u vandaag vervoert, is geen verkrachter

Bent u al India-moe? Dat wil zeggen: heeft u nog zin om meer te lezen over de ophef in India over het gemak waarmee vrouwen verkracht worden? Woensdag is het een maand geleden dat een 23-jarige studente werd verkracht en gemolesteerd in een bus, terwijl zij met haar vriend op weg naar huis was na de avondfilm in New Delhi. De protesten die op gang kwamen terwijl doktoren – vergeefs – voor haar leven vochten, duren nog altijd voort. Dit weekeind haalde een nieuwe groepsverkrachting in een bus het nieuws, in de provincie Punjab. De Indiase autoriteiten proberen met soms bloemrijke maatregelen verwijten van laksheid te pareren. Zo rijden er vanaf deze week riksja’s in Delhi die door de stad ‘veilig voor vrouwen’ verklaard zijn: de man die u vandaag vervoert is gegarandeerd geen verkrachter.

Een maand berichtgeving naar aanleiding van één incident, hoe schokkend ook, is lang. Nieuws is allergisch voor herhaling. Dat kun je cynisch noemen, maar zeg eens eerlijk: als we deze week elke dag een reportage zouden brengen over de gevolgen van een verkrachting, waar ook ter wereld – wat door onze correspondenten vanuit hun standplaatsen te doen moet zijn – leest u die dan elke dag?

Misschien is het zelfs maar beter van niet: het zou als uitwerking kunnen hebben dat het thema maar gaat vervelen. U gelooft het wel. U weet het ook wel: geweld tegen vrouwen gaat altijd maar door, en het is elke keer weer erg. Net als de oorlog in Syrië, zeg maar, en die slaat u ook wel eens een dagje over in de krant.

Correspondenten en redacteuren staan voor de vraag hoe zij een onderwerp ‘op de agenda’ houden, zonder in herhaling te vallen. Juist als een probleem fundamenteel en hardnekkig is, geldt dat des te meer. Bij onderwerpen als een oorlog of een misstand die een maatschappelijk patroon weerspiegelt, zijn veel ‘kleine’ ontwikkelingen te melden, maar zelden een beslissende wending.

Een strategie om de berichtgeving interessant te houden is graven. Waaróm is in India zo’n woede over verkrachting, terwijl het land er eerder de ogen voor sloot? Met die vraag kan correspondent Joeri Boom binnenkort een nog omvattender thema belichten: de dynamiek van ‘zijn’ samenleving, met name de tegenstelling tussen het traditionele platteland versus de moderne stad. Een extra voordeel.

Maar er kleeft ook een nadeel aan, zeker bij een ook antropologische kwestie als de relatie tussen vrouw en man: al snel wordt de lokale context het hele verhaal. Redacteur Carolien Roelants relativeert in deze De Wereld culturele en religieuze verklaringen: de gender gap is resistent tegen elke beschaving, en trouwens, misschien ook tegen goede bedoelingen.

Je kunt verder gaan. De International Herald Tribune hanteert een speciaal beeldmerk voor artikelen over vrouwen: „The Female Factor”, op internet te vinden bij moederkrant The New York Times (global.nytimes.com/femalefactor). Redactiechef Alison Smale noemt in haar gelijknamige Facebookgroep „het bevorderen van macht en opleiding van vrouwen een van de grote uitdagingen van de 21ste eeuw.”

    • Chef Buitenland
    • René Moerland