Kleine keizertjes – waarom enig kinderen in China ongelukkiger zijn

China wil wellicht in 2015 afstappen van zijn éénkindpolitiek. Dat lijkt een zegen voor het geluk van de kinderen. Foto screenshot YouTube / zwartl

Het vooroordeel luidt dat enig kinderen verwend zijn. Maar in Europa en de Verenigde Staten blijkt dat vaak best mee te vallen. In China zijn de problemen groter, laat een artikel in het wetenschappelijke tijdschrift Science zien. Door de éénkindpolitiek.

Het beleid dat stelletjes in China maar één kind mogen krijgen, wordt natuurlijk al jaren bekritiseerd. Iedereen kent de afschuwelijke verhalen van geaborteerde meisjes. Met als gevolg dat er nu 32 miljoen meer Chinese mannen in de huwelijksleeftijd zijn.

’Zonder éénkindbeleid was China er slechter aan toe’

Toch was de politiek effectief in het stoppen van de bevolkingsgroei. Die liep ernstig uit de hand in de eerste decennia na de Tweede Wereldoorlog. De Chinese bevolking groeide tussen 1949 en 1976 met 75 procent. In 1979 werd het éénkindbeleid van kracht. In 1983 had 91 procent van de nieuw geboren Chinezen geen broers of zussen meer.

John Foley schreef vorig jaar dan ook in NRC Handelsblad dat ondanks alle terechte kritiek het beleid ook een doel heeft gediend. Hij stelde:

“De jaarlijkse bevolkingsgroei in China bedroeg eind jaren zestig 2,8 procent. Nu ligt het cijfer rond 0,5 procent, nauwelijks hoger dan in Europa. Landen met snelle bevolkingsgroei – Egypte of Nigeria – kampen dikwijls met tekorten en sociale onrust. China, met zijn 1,3 miljard mensen, kent al schaarste aan gewassen en water. Zonder het éénkindbeleid zou het land er veel slechter aan toe zijn.”

De keerzijde van de Chinese éénkindpolitiek:

Chinese enig kinderen doorgaans minder gelukkig

Maar Foley stelde tegelijkertijd dat de sociale kosten vandaag de dag zwaarder wegen dan de voordelen. China is de éénkindpolitiek ontgroeid. Geen wonder dat de verwachting is dat het beleid wellicht al in 2015 wordt afgeschaft.

Uit het onderzoek gepubliceerd in Science blijkt namelijk dat enig kinderen in China doorgaans minder gelukkig zijn dan Chinezen die voor de invoering van de éénkindpolitiek zijn geboren.

Dat is opvallend, omdat een boek van de Amerikaanse journalist Jeffrey Kluger een tijdje terug nog stelde dat enig kinderen in de Verenigde Staten juist bijna nooit lijden onder hun gebrek aan broers en zussen. Ze presteren op veel punten juist beter dan mensen die in grotere gezinnen zijn opgegroeid: hun vocabulaire is uitgebreider, ze doen het beter op school, kunnen zich vaak beter concentreren en zijn – tegen alle vooroordelen in – minstens zo sociaal.

In China, zo blijkt uit het artikel in Science, zijn enig kinderen echter vaak meer narcistisch en egoïstisch. Ook bleken zij minder competitief en namen ze in experimenten minder risico. Niet omdat zij verstandiger waren of nederig, maar omdat zij een pessimistischer inslag bleken te hebben.

Dat al deze negatieve eigenschapppen minder opgaan voor enig kinderen in de VS, komt volgens Kluger in Time magazine doordat die kinderen opgroeien in een omgeving waarin enig kind zijn niet de standaard is. Zij leren op allerlei manieren dat de extra aandacht die zij van hun ouders ontvangen niet normaal is. Dat is uiteraard anders in een land als China, waar bijna een hele generatie enig kind is.

’Jongens maken sneller stennis dan meisjes’

Een interessante ontwikkeling is overigens dat juist door dit pessimisme, de verwendheid en het overschot aan jongens de Chinese arbeidspopulatie steeds opstandiger wordt. NRC-correspondent Oscar Garschagen interviewde vorig jaar, in een artikel over rellen in een Chinese fabriek, de schrijfster Qing Tong. Zij zei:

“Jongens maken sneller stennis dan meisjes, jongens laten zich moeilijker iets zeggen dan meisjes en dat merk je in de fabrieken. Daardoor zijn er ook meer incidenten.”

Deze opstandigheid zal een onverwachte uitkomst zijn die de Chinese communistische regering, met oog op de economische ontwikkeling van het land, toch zeker niet had beoogd met zijn éénkindpolitiek.

Lees het volledige artikel van John Foley, Meer baby’s lost Chinese makke niet op, in de digitale editie van NRC Handelsblad.

Lees het volledige artikel van NRC-correspondent Oscar Garschagen, Megafrabriek van verloren zielen, in de digitale editie van NRC Handelsblad.

Lees hier, alleen tegen betaling, het volledige artikel in Science.

    • Niels Posthumus