Eurosonic: geen grenzen in Europese pop

Festival Eurosonic toont dat in de pop de Europese grenzen zijn geslecht: de Finse band French Films maakt Britpop, Churches uit Schotland ‘Berlijnse’ elektronica.

Nederland, Groningen, 11-01-'13; Optreden van Chef'Special op de Grote Markt, ikv Eurosonic Noorderslag 2013. Foto: Kees van de Veen Kees van de Veen

Een zaal die bij de eerste noot van het eerste nummer begint mee te klappen – zo hoog was de verwachting die het Eurosonic-publiek donderdagavond had van de nieuwe Britse zangeres Laura Mvula. Mvula (spreek uit: ‘Oemvula’) wordt in thuisland Engeland beschouwd als belofte. Wellicht omdat de gevoelvol zingende componiste iets anders laat horen dan de vele zangers en zangeressen op de inmiddels overvol rakende Britse soulafdeling.

Gesteund door zes muzikanten op onder meer harp, cello en staande bas, put Mvula uit de in pop vaak vergeten bron van liturgische muziek. De zes muzikanten leveren in elkaar verweven zangpartijen, waar de stem van Mvula zich soms uit losmaakt voor een glorieuze solo, ondersteund door enkele harpklanken of een ‘geplukte‘ baspartij. Live was de 26-jarige Mvula, die piano en compositie studeerde aan het conservatorium in Brimingham, en in haar jeugd niet naar popmuziek mocht luisteren, sensationeel.

Mvula was een van de honderden Europese artiesten die afgelopen dagen hun opwachting maakten op het Eurosonic/Noorderslag-festival in Groningen, om er de aandacht van bookers, agenten en platenlabels te trekken. Want hoewel de popindustrie in zwaar weer verkeert, bruist de sector van activiteit, blijkt hier. Duizenden vertegenwoordigers en managers uit Europese landen treffen elkaar om plannen te maken, en op de seminars wordt aandacht besteed aan actuele ontwikkelingen, die vaak samenhangen met digitale innovaties.

Voor elke muzikale behoefte is inmiddels een digitale oplossing, lijkt het. Zo waren er optimistische voordrachten over de mogelijkheden van ‘streaming’ services, als Deezer en Spotify, en vertelde de Brit Ian Hogarth over zijn bedrijf Songkick dat, dankzij de connectie met Spotify, zorgt voor persoonlijke concertadviezen. In de concertmarkt is nog veel te winnen, vooral in gebieden als Latijns-Amerika en Zuidoost-Azië. Zo worden er tegenwoordig, aldus Hogarth, in Mexico City meer concertkaartjes verkocht dan in New York.

Maar ook in Groningen stonden lange rijen voor de zalen. Voor Jake Bugg bijvoorbeeld, de achttienjarige Brit met de vurige zang en klassiek klinkende liedjes in de geest van Bob Dylan en Johnny Cash, die zich hier door een iets te slome drummer liet begeleiden. Een nummer als Lightning Bolt, dat alle adolescente frustratie in zich samenbalt, zou in een solo-uitvoering nog beter tot zijn recht komen.

Terwijl het massaal toegestroomde publiek op de Grote Markt meetrilde met de ratelende beats en duistere synthesizerklanken van het Groningse Noisia, gebruikten de twee zussen van LCMDF, uit focusland Finland, hun elektronica voor opruiende dancepop. Ook de begeleiders van de Nederlandse zangeres Krause lieten hun synthesizers gieren. De stoer uithalende zangeres gaf een opzwepende show met genoeg bravoure en volume om de zaal aan het dansen te krijgen. Bij het Engelse Temples werd door het publiek enkel met de hoofden gewiegd. De band, met zijn caleidoscopische psychedelica, klinkt alsof de jaren zestig nog steeds niet voorbij zijn. En zo presenteren de vier muzikanten zich ook: met lange krullen en oma-achtige bontkraag. Maar het waren vooral hun prachtig gespeelde liedjes die de aandacht trokken. Het wachten, zoals bij veel bands, is nu op het dit jaar te verschijnen debuutalbum. Ook van Broken Twin, een Deense zangeres die gitaar of piano speelt en optreedt met een violist, zal dit jaar het debuut uitkomen. Rond het optreden zoemden de verwachtingen. Ze werden ingelost. Broken Twin speelt eigenlijk geen liedjes. Gezeten achter een spookachtig klinkende elektrische piano waarop ze spaarzame noten speelde, geflankeerd door de losse tonen van Gröndahl, creëert Voss Romme de contouren van liedjes. Dit soort ijle muziek hoor je ook bij Agnes Obel, die andere Deense zangeres/pianiste. Even later kwamen Torre Florim (De Staat) en Roos Rebergen (Roosbeef) in het Groninger Museum, met mooie liedjes op basis van gedichten van mensen met een verstandelijke beperking.

Op deze donderdag en vrijdagavond van het Eurosonic-festival was te zien: in pop zijn de Europese grenzen al verdwenen. Want aan het soort muziek dat een band maakt, is de herkomst niet meer te horen. Zo speelt de Finse band French Films nu Britpop, wordt Scandinavisch aandoende sfeerpop gemaakt door SX uit België en komt ‘Berlijnse’ elektronica uit Schotland, van Churches. Dit gaat alleen niet op voor de theatrale liedjes van Euripidis and his Tragedies: die komen nog altijd uit Griekenland.