Duurkoop of toch juist niet?

Psi. Afkorting van Peter Sisseck, Deens wijnmaker te Ribera del Duero. En ofschoon deze Psi 2009 het instapmodelletje is van zijn Dominio de Pingus zit er een prijskaartje op dat geen korting kent. Bijna drie tientjes. Welbeschouwd valt dat echter  nog mee. Voor de eerste oogst van zijn vlaggenschip Pingus (1996) betaalde ik ooit omgerekend 400 euro. Per ongeluk overigens. Niet goed genoeg opgelet tijdens het hoofdrekenen op de lagere school. De rekening waar ik in de luxe Spaanse wijnwinkel een handtekening onder moest zetten, was destijds (we schrijven 1999) nog in peseta’s. Te haastig de credit card door het machientje gehaald. Enfin. Geen spijt van.

Volgens betrouwbare bronnen bij Christie’s in Hong Kong doet een flesje van Sisseck’s première-oogst in de vrije handel thans tussen de 1000 en 1400 euro. En in Nederland kwam ik een 2004 oogst tegen voor rond de 1300 euro. Hoe dan ook, ik heb het nog niet over mijn hart kunnen verkrijgen om de mijne leeg te drinken.

Al is het maar omdat ik al weet hoe hij smaakt. Mijn in Spanje woonachtige broer (die ook een flesje wilde) trok zijn exemplaar die avond van de acquisitie al open, na een al een rijkelijk begoten barbecue. Nog steeds kan ik mij de ervaring herinneren. Want anders dan bij hoofdrekenen onthoud ik dat soort dingen dan weer wel. Laten we het maar onder de noemer intrinsieke motivatie parkeren. Het was de beste Spaanse wijn die ik ooit proefde.

Overigens staat ook de 2007 oogst van Psi mij nog duidelijk in de smaakpapillen gegrift. Niet in de laatste plaats omdat deze een 9 scoorde in de 2011-editie van mijn jaarlijkse koopgids. ‘Zeer beschaafde wijn’, noteerde ik destijds.

‘Ingetogen. Rokerig en hartig. Doordrinkbaar. Daar wil het nog wel eens aan ontbreken op dit niveau. Complex, natuurlijk. Diepzinnig, dat haalt je de koekoek.. Zeer subtiel. Alleszins. Nergens gerol met spierballen of ander nadrukkelijk machtsvertoon. Weinig nadruk op eiken. Goddank. Betrouwbare bron Decanter beloont ‘m met een 18/20.’

En deze oogst? Wat mij betreft beter. 2007 was sowieso een moeilijk jaar voor Ribera del Duero.  Eigenlijk een wonder dat Sisseck ook toen een zo goede wijn heeft weten te maken. In 2009 wisten volgens Hugh Johnson’s Wijngids 2012 daarentegen ‘de topproducenten (en voor het gemak schaar ik Pingus daar maar onder…) wijnen van zeer hoge kwaliteit te produceren.’

Ook hier weer die elegantie, die doordrinkbaarheid, het absoluut ontbreken van nadrukkelijk eikenhoutgeronk. Mooie zuren, subtiliteit, finesse en lichtvoetigheid. Scoort niet alleen bij mij hoog. Maar ook de Spaanse Penin gids bewondert hem via 92 punten. En Robert Parker, toch bepaald niet vies van een plankje links en rechts, kon eveneens niet om deze kwaliteit heen: 91 punten.

En tja, dat allemaal in ogenschouw nemend isnog geen drie tientjes welbeschouwd een koopje voor deze Psi 2009. Snel kopen. Misschien wordt ie wel veertig euro waard.

Overigens kreeg ik afgelopen week een bericht van de importeur van Pingus. Inmiddels is Sisseck zijn reputatie als maker van ‘de duurste wijn van Spanje’ kwijt. Deze eer valt thans te beurt aan de familie Eguren met hun Teso la Monja (eerste oogstjaar 2008) uit Toro.

En die kennen de liefhebbers van exclusief Spaans rood waarschijnlijk wel van hun ook uit deze streek afkomstige icoonwijnen Termanthia (100 Parkerpunten) en Numanthia (98 Parkerpunten.) De bodega die voornoemde wijnen maakt, heeft de familie echter voor de hoofdprijs verkocht aan Louis Vuitton Moët Hennessy, ‘luxury world leader, prestigious brands’ die onder andere ook Château d’Yquem, Château Cheval Blanc en het Champagnehuis Moët & Chandon in de portfolio hebben.

Kortom, voor het geld hoeven de Egurens het dus niet meer te doen…

Dat er ook bijzonder goede Spaanse wijnen van slechts € 5,75 bestaan, kunt u overigens vandaag lezen in mijn bijdrage in de gedrukte editie van NRC Handelsblad. Daarin staat ook hoe het momenteel veel wijnproducenten in Ribera del Duero vergaat…