Brieven

Die ‘Scandithrillers’ zijn eigenlijk ronduit slecht

Eindelijk! André Waardenburg schrijft: „Al die Scandinavische thrillers (boeken, films en tv-series) zijn eigenlijk helemaal niet zo goed” (NRC Handelsblad, 2 januari). Zo is het. Sterker, veel van die Scandithrillers zijn ronduit slecht en clichématig voorspelbaar formulewerk. Zoals Waardenburg schrijft: „Ze lijken ook allemaal erg op elkaar...” Dat zegt hij niet alleen, dat zegt de Zweedse oermoeder van het genre, Maj Sjöwall, al jaren en niet alleen uit woede omdat vanaf Henning Mankell haar en Wahlöo’s Martin Beck-romans schaamteloos worden geplagieerd. Ik kom nogal al eens in Zweden en doe dan niet lullig als auteurs als het duo Lars Kepler of Jens Lapidus vrolijk proosten op hun succes in Nederland, maar verbazingwekkend is het wel, en dat vinden ze zelf ook. Iedereen hier kakelt iedereen na hoe ontzettend goed die Noorse, Finse, IJslandse romans en tv-series zijn. Ik begrijp het belang van omroepen, uitgevers en boekhandels: kijkcijfers en omzet. Maar al die aandacht is de doodsteek voor de eigen Nederlandse auteurs, scenaristen, regisseurs en producenten. Broodnijd? Zeker, maar je kunt rustig stellen dat wij hier kwalitatief dikwijls beter werk afleveren.

Tomas Ross

Den Haag

Inhuldiging is recht, kroning is religie

O.L.E. Jongmans merkt terecht op dat we in Nederland onze staatshoofden niet kronen, maar inhuldigen (Brieven, 9 januari). Zijn verklaring dat dit komt door het protestantse geloof van de Oranje-Nassau-dynastie klopt echter niet helemaal.

Tijdens de Reformatie kozen veel vorsten in Europa voor het protestantisme, maar bleef de kroning als ceremonie vaak gehandhaafd. Neem de gereformeerde keurvorst Frederik V van de Palts. Hij werd verkozen tot koning van het opstandige Bohemen en werd vervolgens gekroond, in 1619. Een andere gekroonde calvinist is koning-stadhouder Willem III (1650-1702), nota bene een prins van Oranje, die in 1689 gezalfd en gekroond werd tot koning van het Anglicaanse Engeland. De protestant Wilhelm I van Pruisen werd koning in 1861 en ook hij werd gekroond. De kroning van een vorst is dus niet uitsluitend een katholiek ritueel.

Er is een betere verklaring voor het verschil tussen een kroning en een inhuldiging. Een inhuldiging is voornamelijk een staatsrechtelijke ceremonie, waar een kroning ook een belangrijke religieuze – maar niet noodzakelijkerwijs katholieke – dimensie heeft. In het Verenigd Koninkrijk, dat een protestantse staatskerk heeft, wordt de vorst bijvoorbeeld gekroond, waar in het overwegend katholieke België ervoor gekozen is de koning niet te kronen, maar in te huldigen.

Jasper van der Steen

Leiden

Kroning geen sacrament

Jongmans maakt een fout: hij schrijft dat een kroning een rooms-katholiek sacrament is (Brieven, 9 januari).

De katholieke kerk heeft zeven sacramenten: doop, vormsel, biecht, huwelijk, eucharistie, heilig oliesel en priesterwijding.

Petty Bange

Heelsum

    • Jasper van der Steen
    • Thomas Ross
    • Petty Bange