Vrijdag

Maandag is een fijne dag: iedere week geeft ze je weer het idee dat je opnieuw begint. Niet bij je oma op bezoek geweest ‘t weekend? Weer niet opgeschoten in je boek? De boekhouding niet bijgewerkt? De ruzie met je buurvrouw niet bijgelegd? Zand erover, het is maandag, een nieuwe week is begonnen. Wat zeg ik? Een nieuw leven. Oh zoetzalige maandag, nu wordt alles beter.

Als de wekker gaat stap je vol goede moed, aangemoedigd door de belofte van een nieuw begin, een half uur vroeger dan anders, uit bed. Zingend doe je een rondje park, genietend van de stad die langzaam ontwaakt en die jij te vroeg af was. Aan je bureau werk je die akelige TO-DO list af die al dagen aan je lag te knagen. Om 18 uur zie je de eerste mensen opstaan en naar buiten lopen: mensen die vergeten zijn dat het maandag is. Jij werkt liever nog een uurtje door.

Op dinsdag gaat opstaan al iets minder vlot, maar de maandag duwt je nog in de rug. Opstaan gaat al iets minder vlot, dat wel, maar niemand die het ziet. Tot de middagpauze ben je een geoliede machine. Maar dan gebeurt er iets. Het is pas half 2 en je zakt in elkaar. En je moet nog zeker 4 uur! En het ergste: het is pas dinsdag…

De rest van de week zit je als een aardappelzak achter je scherm, reagerend op signalen die vanuit de buitenwereld naar binnen komen. Van je anticiperend vermogen is niks meer over. Met zware benen sta je op en zwoeg je je door de dagen. En het is pas vrijdag… Bah. Nog een heel weekend lezen, verplichte familiebezoekjes, boekhouden en buurtruzies bijleggen voordat het weer maandag is.

    • Sophie van der Stap