Stop de betaalmuur

Wie dit leest, heeft ervoor betaald. Of hij heeft, zoals bijvoorbeeld mijn vrienden in de rookruimte van café de WW in het verre Leiden, die dagelijks vechten om het barexemplaar van deze krant vanwege de kruiswoordpuzzel en de sudoku, het geluk dat iemand anders ervoor heeft betaald. Dit klinkt geruststellend en dat is het in zekere zin ook.

Maar in dit specifieke geval is het minder logisch dan het lijkt. Sterker nog, het is voor het eerst. Ik heb al vanaf de eerste week van de allereerste jaargang van nrc.next de eer om dit hoekje te mogen vullen en dit is na al die jaren mijn eerste column die niet meer gratis beschikbaar is op de site van de krant. Het beleid is gewijzigd. Er wordt dagelijks nog maar één spraakmakende columnist ‘in de etalage gezet’, zoals dat wordt geformuleerd. Ik behoor niet tot die zeven etalagepoppen.

„Jouw columns zouden voor mensen een reden kunnen zijn om de krant te kopen”, werd mij gezegd in een persoonlijke toelichting. Ik ben zeer vereerd, al denk ik dat de kans groter is dat mensen de krant specifiek kopen voor de kruiswoordpuzzel en de sudoku. De columns van mijn collega’s op deze plek zouden voor mij persoonlijk een reden zijn om de krant te kopen, maar ik zit in Italië en de rook-ruimte van de WW is ver weg. Dus die kan ik nu ook niet meer lezen.

Ik had de gewoonte om de online versie van deze column te delen op Facebook, omdat mensen er daar op kunnen reageren, een mogelijkheid die op de site ontbrak. Dat kon alleen bij de kookrubriek. Die blijft dan ook gratis online beschikbaar. Omdat mensen daar zo lekker reageren. Dan zie je de voordelen van het web onder je neus en dan trek je de conclusie dat het een uitzondering betreft.

De keuze van deze krant om de site te downgraden naar een glimmende etalage vol kekke filmpjes en geinige links om mensen lekker te maken voor de echte krant, is een reactionaire keuze die getuigt van angst voor online nieuwsvoorziening in plaats van nieuwsgierigheid naar de mogelijkheden ervan.

    • Ilja Leonard Pfeijffer