Column

Houterige TedTalks

Pauw en Witteman hebben het weer gezellig dit seizoen.

Het motto van Zembla: ‘Apocalyps Nu!’ De nieuwsrubriek bracht voor de derde keer een documentaire over bacteriën die resistent raken voor antibiotica: Antibiotica-alarm, deel III. Oorzaak: overmatig gebruik van antibiotica. Het ziet er eng uit. Begeleid door luide eindtijdmuziek zien we vieze omstandigheden in arme landen en toeristen die met ontembare infecties terugkomen. Eentje mist een been (dat kwam door een trein, maar toch), de ander moest zijn darmen laten verwijderen.

Het verhaal heeft een aansprekend neokoloniaal tintje: de Derde Wereld als slordige melaatse die het Westen besmet. Ook aansprekend is het antikapitalistische tintje: de medicijnenindustrie maakt geen betere antibiotica omdat er weinig in te verdienen valt.

Gelukkig is het Zembla maar. De rubriek paart goede onderzoeksjournalistiek wel vaker aan een tendentieuze, rellerige stijl. Om hoeveel slachtoffers het gaat, meldt Zembla niet. Nog niet veel, zo blijkt. En waarom die nadruk op Australië? Dat is simpel: de reportage is een Australische productie, door Zembla aangelengd met commentaar van een Nederlandse arts.

Pauw & Witteman is na het winterreces weer goed op dreef. Je steekt er niet veel van op, maar ze hebben het gezellig samen, en dat werkt aanstekelijk. Een misser is de ‘TedTalk’ van nieuwe Kamerleden: iedere dag mag er eentje een korte speech houden over zijn drijfveren. Dat levert houterige spreekbeurten op, die de vergelijking met de beroemde speeches van de TED-conferenties niet aankunnen. Woensdag vormde PVV’er Harm Beertema een gunstige uitzondering, maar toen kwam per ongeluk een autocue in beeld, wat tot ophef leidde op Twitter, en de verzekering gisteravond dat de sprekers het verder zónder autocue moeten doen. Daarna volgde weer een suf lesje van Stientje van Veldhoven (D66). Met autocue komt het er spontaner uit dan zonder.

De gebroeders Linssen, scenarioschrijvers van de tv-serie De ontmaskering van de vastgoedfraude, namen Pauw en Witteman als voorbeeld van hoe je types mensen gebruikt in drama: „Jeroen wordt gedreven door spanning. Excitement-karakters zijn de sfeermakers, de partygangers, de seksueel aantrekkelijke figuren. En ze lopen weg voor verantwoordelijkheid. Paul is het karakter van de verbeelding. Die zien in iedereen het goede, en wat die aan tafel doen, is de verbinding zoeken.”

De geanalyseerde karakters lachten wat ongemakkelijk.

Wilfred Takken verving deze week tv-recensent Hans Beerekamp.