Yo La Tempo rockt beheerst

Yo La Tengo members from left, Georgia Hubley, Ira Kaplan and James McNew pose at an undisclosed location in this undated photo released to the press on Dec. 22, 2011. The band will be performing at Maxwell's through Dec. 27. Photographer: Matthew Salacuse/Yo La Tengo via Bloomberg EDITOR'S NOTE: NO SALES. EDITORIAL USE ONLY. Via Bloomberg

PopYo La Tengo: Fade ****

Het shuffleritme is een trefzekere sfeermaker in de popmuziek, van Dire Straits’ Sultans of swing tot bands die het meer links van het midden zoeken. Yo La Tengo uit Hoboken, New Jersey is een gerespecteerd vertegenwoordiger van de laatste categorie, belangrijk in de Amerikaanse indierock van de jaren negentig en na 25 jaar nog even creatief. De groep van zanger/gitarist Ira Kaplan en drumster/zangeres Georgia Hubley mijdt de schurende gitaaruitbarsting niet maar excelleert tegenwoordig vooral in warme, milde shuffleritmes. Op hun dertiende album Fade schudden ze midtempo popsongs als Stupid things losjes uit de mouw, met zang uit de onderaardse krochten van New York die eerder door The Velvet Underground werden verkend. Yo La Tengo heeft er nooit een geheim van gemaakt dat ze hun eigen nummers op het podium graag afwisselen met een Lou Reed-cover.

Na albums met intrigerende titels als And Then Nothing Turned Itself Inside Out en I Can Hear The Heart Beating As One is het tekenend dat ze nu een simpele noemer hebben gekozen voor muziek die beheerster klinkt dan hun ruigere uitbarstingen uit het verleden. Fade laat de nummers ademen door nadruk op akoestische instrumenten en fuzzgitaren die naar de achtergrond zijn gedrongen om de zang des te indringender binnen te laten komen.

Kwaliteitsverhogende factor is de inbreng van Tortoise-producer John McEntire, die de band omhoog tilt met zijn goede oor voor een helder klankbeeld een boeiende arrangementen. Paddle forward begint met ontregelde elektronica en een piepende gitaar die de luisteraar voorbereiden op het wildste moment van dit album, met R.E.M.-achtige folkrock die in een roestige garage lijkt opgenomen. Two trains met zijn lugubere zingende zaaggeluiden op de achtergrond heeft een mysterieuze, Twin Peaks-achtige sfeer. Het harmonium in I’ll be around en het strijkje in Before we run geven de heupwiegende instrumentatie extra diepgang, terwijl de slangenbezweerdersmuziek met langzaam omhoog kronkelende gitaren van Ohm laat horen dat Yo La Tengo kan rocken als de besten. De eerste prachtplaat van 2013 is binnen.

    • Jan Vollaard