Werkgerelateerd

Voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 volgde ik voor Het Parool een week de verkiezingscampagne van Fatima Elatik die ‘de baas in stadsdeel Oost’ wilde blijven. Het werd een week waarin niets gebeurde.

Fatima sms’te bijna al onze afspraken af.

Het folderen in de sneeuw en haar aanwezigheid bij de Auschwitz-herdenking – „bij min twintig graden” – eisten hun tol.

„Ik ben zwaar ziek. Fuck. Dokter zegt: ik kan niets.”

Speciaal voor mij en voor de gewone mensen ging ze af en toe toch aan het werk. Op het stadsdeelkantoor in Zeeburg ging ze met scholieren in gesprek over hondenpoep op speelveldjes. Na afloop slofte ze langzaam mijn kant op. De hoofddoek zat een beetje scheef. Ze pakte mijn hand.

„Weet je wat het is, gast? Ik ben helemaal ingestort, vriend. Mijn handen jeuken voor de campagne, maar ik zit met een lichaam dat niet meewerkt. Jij ziet het niet, make-up verbergt veel, maar ik ben verrot van binnen. Ik piep en kraak helemaal. Ik heb astma, als ik niet voorzichtig ben krijg ik longontsteking. En dan? Dan kan ik nu beter even rustig aan doen, gast.”

Daarna: „Ik lag in bed, weet je. Ik zou niet gaan, maar iemand anders kon niet. Ik vond dat ik dan toch moest komen. Ik ben een doorzetter. Ik ben een kind van een gastarbeider. Ik ben gesloopt nu.”

En zo ging dat maar door.

De chef van de afdeling nieuws belde me met de vraag of het wat werd met het verhaal over Fatima Elatik. „Zit er nieuws in?”

Nou vind ik dat sowieso al een kutvraag, maar in dit geval kon ik naar waarheid antwoorden dat ik niets bijzonders had meegemaakt.

„Ze is vooral zwak, ziek en misselijk”, zei ik. „En verder houdt ze van hamburgers. Toen we terugkwamen uit Nijmegen moesten we per se langs een McDonald’s.”

Nee, dat was niet echt ‘newsy’.

Ik kreeg de tip te focussen op het inhoudelijke.

Dinsdag kwam het weer boven.

In de rubriek next.checkt ging het over een al dan niet gedeclareerde taxirit van 450 euro van Amsterdam naar Nijmegen en terug die Fatima Elatik in verband met de Ien Dales-lezing op 29 januari 2010 maakte. Stadsdeelvoorlichter Klaas Busstra zei in dat stukje dat bestuurders in functie worden rondgereden „zodat ze kunnen doorwerken tijdens de reis”.

De bewuste taxichauffeur voegde daar – anoniem – aan toe dat Fatima Elatik tijdens die reis „werkgerelateerd” was bezig geweest.

Het ‘werkgerelateerde’ deel van de reis was een uitgebluste journalist – zo leuk is het bijwonen van de Ien Dales-lezing in Nijmegen niet – die tussen Fatima en haar assistente op de achterbank zat.

Ik dus.

Ik werd helemaal gek van de gesprekken over halal hamburgers en waar die ’s avonds laat nog te krijgen waren. Er werd over gebeld en ge-sms’t.

Uiteindelijk kreeg de chauffeur de opdracht – ‘Het moet vriend, echt’ – naar een McDrive bij Utrecht te rijden.

Ik mocht de auto uit om te roken.

In stilte mopperend, want weer niets meegemaakt, trok ik aan mijn sigaret.

Ik wist helemaal niet dat ik werkgerelateerd bezig was, hoewel je ook kunt beweren dat ik met terugwerkende kracht bovenop het nieuws zat.

    • Marcel van Roosmalen