Brieven

In de Oostvaardersplassen beheren we de dieren wel

In de rubriek Brieven (8 januari) stelt Albert Schimmelpenninck dat in natuurgebied de Oostvaardersplassen geen beheer is van de in het wild levende dieren en er niet wordt ingegrepen. Dit is niet juist. In de Oostvaardersplassen is wel degelijk sprake van beheer, het zogenoemde ‘vroeg reactief beheer’. Het individuele welzijn van het dier is hierbij uitgangspunt. Het beheer houdt in dat boswachters een dier afschieten als de natuur duidelijk maakt dat het niet verder kan leven. Dit gebeurt volgens een nauwkeurig uitgewerkt protocol. Hierbij wordt gekeken naar de conditie van het dier, naar het weer en naar het terrein.

Boswachters zijn zeven dagen per week in het uitgestrekte natuurgebied om de wilde dieren die er leven in de gaten te houden, en grijpen dus in waar nodig. Dit is iets anders dan ‘proactief beheer’, waar preventief een gedeelte van een populatie wordt geschoten. Natuurlijke processen zijn in de Oostvaardersplassen leidend, maar als beheerder nemen we onze verantwoordelijkheid.

Nick de Snoo

Districtshoofd Flevoland bij Staatsbosbeheer

Gaan we niet op maandag naar musea? Ze zijn dicht!

In het artikel ‘Toerist blij met Stedelijk op maandag’ staat: „Nederlanders gaan op maandag nauwelijks naar het museum en dus bleef het Stedelijk dicht.” De meeste musea in Nederland zijn op maandag gesloten. In Amsterdam is De Hermitage op maandag geopend en Eerste Kerstdag is in Amsterdam het Joods Historisch Museum ongeveer het enige museum dat is geopend. U kunt dus ook niet schrijven dat Nederlanders op Eerste Kerstdag nauwelijks naar het museum willen.

F.L. Doorduijn-Rijkelijkhuizen

Leiden

Smeets vergeet rol Klaus bij eind Tsjechoslowakije

In het profiel van de Tsjechische president Václav Klaus, geschreven door Hubert Smeets, wordt de ‘fluwelen scheiding’ van Tsjechoslowakije nauwelijks genoemd, hoewel dit een van de meest ingrijpende gebeurtenissen is waarbij Klaus betrokken was. Hij speelde er een omstreden hoofdrol in.

Klaus was in 1992 met zijn partij ODS de winnaar van de parlementsverkiezingen in het Tsjechische deel van de republiek. In Slowakije won Vladimír Meciar, met zijn beweging HZDS.

Voor het vormen van een regering met voldoende steun in het federale parlement waren zij veroordeeld tot samenwerking.

De onderhandelingen tussen deze twee partijleiders leidden tot veler verrassing tot de beslissing om de gemeenschappelijke staat op te splitsen. Dit was tegen de zin van de bevolking, zoals bleek uit de verkiezingen en opiniepeilingen.

In haar boek Czechoslovakia: The Short Goodbye schrijft de ook door Smeets geciteerde Abby Innes over Klaus en zijn politieke vrienden: „De splitsing van Tsjechoslowakije is het werk van nietsontziende, pragmatische, Tsjechische, rechtse politieke krachten, daarbij geholpen door de populistische en opportunistische Slowaakse leiding.”

Het algemeen heersende beeld is dat Meciar aanstuurde op de scheiding, gedreven door bekrompen nationalisme.

Over dit beeld schrijft Innes: „Het bijzondere genie van Klaus als leider lag erin dat hij de Tsjechische opsplitsing er kon laten uitzien als een Slowaakse afscheiding, ondanks Slowaakse verklaringen van het tegendeel.”

De zwart-witfoto met een ontspannen Klaus en een ongemakkelijk kijkende Meciar lijkt de superioriteit van Klaus in de onderhandelingen te onderstrepen.

Sytse Knypstra

Groningen