Opinext@nrc.nl

Demotie was al veel langer bezig

De ophef over de plotselinge demotie bij Capgemini (nrc.next, 8 januari) begrijp ik niet zo. Demotie is al jaren aan de orde van de dag, voor wie niet in een veilige loonschaal zit.

Enkele trucs die (bepaalde) werkgevers toepassen:

- Hbo-functies voortaan op mbo-niveau inschalen;

- In minder uren hetzelfde werk laten doen – kan ontzettend makkelijk met flexmedewerkers;

- Oudere werknemers eruit werken en nieuwe (oud of jong, dat maakt dan niet uit) aannemen, tegen een bepaald, niet onderhandelbaar loon. Trendsetter was het HOS-akkoord voor onderwijzers, in 1985.

Daarnaast is het een groot misverstand dat (qua leeftijd) oudere werknemers duur zijn. Duur zijn ouderen qua werkduur bij hetzelfde bedrijf – dit doordat je nieuwe (niet per se jonge dus) mensen goedkoper kunt aannemen door de voortdurende verslechtering van arbeidsvoorwaarden de laatste decennia. Dit is een bezuiniging die veel mensen die een baan zoeken nog niet in de gaten hebben; ze denken vaak recht te hebben op een bepaald salaris. Vergeet het!

Zzp'ers ten slotte maken al jaren demotie mee. Kranten vertellen mij dat ze nog maar 175 euro in plaats van 200 euro voor een stuk betalen. Sommige bladen halveren zelfs de tarieven. Zelfstandige adviseurs melden dat ze in een begintijd van een crisis eenzijdig een korting van 20 procent opgelegd krijgen. Dit alles onder de ronduit walgelijke noemer ‘tariefaanpassing’. Beroepssporters vertellen me dat de inhouding van btw voor bijvoorbeeld een nationaal kampioenschap volledig ten laste van de spelers gaat.

Al deze demoties hebben niets met prestaties te maken. En ze zijn al decennia aan de gang; demotie is breder dan een aangepaste cao. Onder het mom van flexibele arbeidsmarkt gaat dit beleid alleen maar erger worden. Ergo: minder inkomsten bij de consument, ergo: minder consumptie. En media en politiek maar janken dat de economie achteruitgaat. Tja, hoe zou dat nu komen?

renzo verwer

Amsterdam

Geweld tegen vrouwen

In haar stuk van 7 januari stipt Carolien Roelants terecht aan dat het geweld tegen vrouwen wijdverbreid is. Ik zou zeggen wereldwijd, zeker ook hier in ons veilige Nederland.

Thuis (ik werk in de jeugdgezondheidszorg) op straat, in hotels, zwembaden, het openbaar vervoer, in het uitgaansleven (ik ben ervaringsdeskundige). In alle religies of anderszins met dogmatische leefregels omgeven denkbeelden wordt altijd en immer een beroep gedaan op de vrouw om zich te beheersen, zichzelf weg te cijferen of om onzichtbaar te zijn. Tegelijk is zij de heilige moeder. Maar voordat ze dat is (of als ze het niet wordt) is ze een hoer. Ook hier. Een jongen met veel vriendinnen is stoer en goed bezig. We lachen erom, knijpen een oogje toe. Een meisje is een slet die op een bangalijstje publiekelijk aan de schandpaal wordt genageld.

Marian Donner schreef gisteren in haar column, ik parafraseer: hoe openlijker seksualiteit en vrouwelijk bloot wordt getoond, hoe minder geweld er is tegen vrouwen om de seksuele en machtsgeile behoeftes van mannen te bevredigen. Ik zou het niet weten, wat ik wel weet is dat het erom gaat om of dat gedrag van mannen maatschappelijk aanvaardbaar wordt geacht. In onze zogenaamd open maatschappij slaat een bekende voetballer zijn vrouw en geen haan die ernaar kraait. Wel vragen mensen zich af waarom ze dat naar buiten hebben gebracht. Wat doen wij aan dat geweld tegen vrouwen in ons eigen land? Wij zwijgen het dood, het is namelijk geen sexy onderwerp.

Erna Bosschart

Delft