Minister van Cultuur

Jaren geleden zag ik een film over de ontdekkingsreiziger Columbus. Een historisch epos, met epische muziek en in de hoofdrol een acteur met een epische neus: Gérard Depardieu.

Ik was op dat moment in mijn leven gek op ontdekkingsreizigers en de reizen die zij maken en om die reden werd ik fan van deze man.

Later, toen ik ouder werd en zijn Franse accent mij begon te irriteren, verloor ik hem uit het oog. Maar de afgelopen dagen is hij er ineens weer. Een beetje ouder, een beetje dikker en een heel stuk rijker. Meneer Depardieu vindt dat de nieuwe belastingen voor de rijken in Frankrijk aan de hoge kant zijn en kondigt aan te emigreren naar België.

Zou hij naar België, het nummer van Het Goede Doel hebben geluisterd? „Waar kan ik heen?” moet hij hebben gedacht, „Ik kan niet naar China, ik wil niet naar China, dat is me te druk.” En aan het einde van dat lied moet het tot hem zijn doorgedrongen: België. „Omdat iedereen daar lacht.” En hij zal ook gelachen hebben, maar dat lachen moet hem zijn vergaan toen hij van de Belgische regering te horen kreeg dat hij wel eerst netjes een inburgeringscursus moest doen.

Waar je vandaag de dag als rijke acteur dan nog wel welkom bent? Rusland. Daar hoef je niet alleen niet in te burgeren, je wordt er zelfs verwelkomd door niemand anders dan de president zelf. Vervolgens krijg je ook nog eens een majestueus landhuis aan de Volga toegewezen en ten slotte (als je net als Depardieu weleens een Rus hebt gespeeld) een baan om als acteur van te watertanden: Minister van Cultuur.

„Dat wil ik ook”, roep ik tegen mijn aanstaande terwijl ik naar een foto kijk waarop Depardieu de hand van Poetin schudt. „Ik wil ook Minister van Cultuur worden want ik zou dat echt supergoed kunnen, ik ken de sector van binnen en kan best objectief zijn.” En ik heb in mijn korte carrière ook diverse Russen gespeeld. Arme Russen, rijke Russen, dikke, domme, slimme, lieve, kalme, raadselachtige en bebaarde!

Dus terwijl ik deze laatste zinnen schrijf, neem ik me voor een lange brief naar de president van niet alleen Rusland, maar ook Tunesië en Roemenie te sturen.

Waarom niet aan Mark Rutte? Tja, om in aanmerking te komen voor de post van Nederlandse Minister van Cultuur moet je weleens een Hollander hebben gespeeld.

Sadettin Kirmiziyüz speelt zijn nieuwste voorstelling Somedaymyprincewill.com t/m 2 maart 2013 in verschillende theaters in Nederland