De tsunami valt met de deur in huis, de rest is naspel

The Impossible. Regie: Juan Antonio Bayona. Met: Naomi Watts, Ewan McGregor. Gaat volgende week in roulatie.

De tsunami van 26 december 2004 spreekt tot de verbeelding van filmmakers omdat hij zo kolossaal en onverwachts was. Omdat hij – naast honderdduizenden Aziaten – tienduizenden blanke toeristen trof. En omdat hij inmiddels heel geloofwaardig te simuleren valt.

De ramp werd niet eerder zo angstwekkend in beeld gebracht als door Juan Antonio Bayona in survivalfilm The Impossible, waarin de avonturen van de Spaanse familie Alvarez-Belon in Thailand worden beleefd door het Britse gezin Bennett: Henry (Ewan McGregor), Maria (Naomi Watts) en hun drie zonen.

Na een korte introductie valt de tsunami met de deur in huis. Met de flair van de horrorregisseur registreert Bayona die omineuze voortekenen – een windvlaag, zwermen vogels die landinwaarts vliegen, omvallende palmbomen – die wij begrijpen, maar de toeristen niet: die wachten roerloos af, de armen verbaasd in de zij geplant. Daarna wordt het een survivalfilm met een glansrol voor Naomi Watts. Zij overtuigt volledig als zwaar gehavende Maria die voortgestuwd door moederinstinct en adrenaline door zwoegt en pas echt in gevaar komt als ze in veiligheid is.

Toch lijdt The Impossible aan het manco van tsunamifilm Hereafter en Watersnoodrampfilm De Storm: de climax valt al in het begin, de rest voelt als naspel. De chaos en ontreddering na afloop komen sterk in beeld, al is het nogal curieus dat alle slachtoffers blank zijn. De wijze, onverstaanbaar murmelende Thaise inboorlingen lijken weinig hinder van de vloedgolf te ondervinden.

Dat de Bennetts veel geluk hebben, valt te billijken: buiten Rusland ziet men niet graag films waarin alle hoofdpersonen overlijden. Toch kan The Impossible niet tot het eind boeien, en moet Bayona er steeds meer barokke emotionaliteit en zwaar aangezette muziek tegenaan gooien om ons bij de les te houden. Want hoe meer we weten, hoe lager de inzet. Is duidelijk wie overleeft, dan is de vraag slechts wanneer ze elkaar terugvinden. (Spoiler: voor het zaallicht aangaat.) Zo loopt de ballon langzaam leeg, met de finale als laatste zucht. Al herinnert de tsunami, die terugkeert als flashback, ons er nog aan wat er zo opwindend was.