Al haar mail heeft ze in mapjes

Wekelijks doet Japke-d. Bouma verslag van haar ontmoetingen met allerlei typen collega’s. Deze week: de controlfreak. Over altijd net tegen overspannen aanzitten en alles willen aftimmeren.

Japke-d. Bouma

Meestal komt er rond 22.15 uur een mail. Of je aan de illustraties denkt. Voor morgen. Dat had je al toegezegd, weet ze ook wel. Maar tóch even voor de zekerheid. Zij neemt de usb-stick wel mee met de rest erop. Dan hoef jij dat niet te doen. Zij hebben daar verder alle apparatuur.

Weet je wat, zij neemt die illustraties anders wel even mee. En een kleine attentie voor de sprekers, dat zou zij sowieso doen. Als je niet binnen vijf minuten antwoordt, krijg je een whatsapp. Daarna belt ze.

Had je haar mail nog gezien?

Dit is de controlfreak. De drummer, de dominee, de bidsprinkhaan van kantoor. Zij bepaalt het tempo, zij weet het echt het beste. Als ze klaar is met je, bijt ze je kop af. Hoge verwachtingen, strakke lijnen, alle mail in mapjes.

De controlfreak is er altijd, vooral als ze er niet is. Dan kijkt ze mee, belt ze in, pakt ze over en doet ze het zelf even. Ze mailt er achteraan. Ze heeft het heel erg druk, maar dan is het maar vast gebeurd. Dan weet ze dát het gebeurt.

Haar bureau is onverbiddelijk. Papier dat het waagt de grenzen over te steken, wordt resoluut naar het land van herkomst teruggeschoven. Ze heeft liever niet dat mensen naar haar spullen kijken, ergens aankomen mag sowieso niet. Papieren bekertjes meteen in de bak, ’s ochtends altijd even fris wat Glassex over het blad. Ze heeft haar eigen vochtig toiletpapier in de tas.

De controlfreak slaat alles dood. Improviseren doet ze niet. Ze is een vacuüm, om haar heen wordt niets meer bedacht. Als ze om ideeën mailt, staan er zoveel suggesties bij, en zoveel collega’s in de cc, dat niemand meer iets kan of durft te verzinnen.

Ze neemt liever geen vakantie. Dan moet ze zoveel overdragen. Ze heeft liever dat haar collega’s vakantie nemen. Daarom zit ze ook altijd net tegen overspannen aan. Er kan niets bij, niets mag afwijken. Dat hoor je aan haar stem als de planning uitloopt. Als de printer stuk is. Als een telefoon gaat midden in haar zin. Ze heeft liever niet dat de glazenwassers er zijn. Of de man van de koffieautomaat. Dan kan ze zich niet concentreren.

Ze werkt liever nog even door, ’s avonds na het eten. Dat deed haar moeder ook altijd. Als de kinderen in bed liggen. Ze zet het liever alvast even op de rails. Ook al wordt morgen alles weer anders, dan heb je tóch al een idee. Afgetimmerd, afgetaped, afgehandeld, dat is gewoon fijner. Ze heeft overal aan gedacht.

In theorie kan er niks meer misgaan.