Gorilla in Kerkrade

In Kerkrade was een laaglandgorilla geboren. De papa heette Makula (22), de mama Dalila (40), maar de naam van de kleine zelf was nog onbekend. Dat kwam doordat de verzorgers van dierentuin GaiaZOO niet konden zien of het nu een jongetje of meisje was: mama hield haar kind de hele tijd dicht tegen zich aan geklemd.

Aapje zonder naam. Ik ging zondag alvast op kraamvisite.

GaiaZOO bestaat sinds 2005. Het is de jongste dierentuin van Nederland, ontworpen naar de modernste opvattingen over de natuur. Hier zie je bijvoorbeeld geen hokken of kooien, maar ‘natuurlijke verblijven’, die harmonieus opgaan in het Limburgse heuvellandschap. En de dieren leven er in overeenstemming met de Gaia-gedachte.

Volgens de Gaia-gedachte is de aarde een levend superorganisme. Alles op onze planeet hangt samen: u, ik, de AEX, een stukje bloemkool, de oerknal. Vroeger werd daar nog wel eens lacherig over gedaan, maar tegenwoordig nemen ook wetenschappers de hypothese au sérieux.

GaiaZOO kent vier deelgebieden: Taiga, Rainforest, Savanna en Limburg.

In het Rainforest ontmoet ik Kim Lankes, gorillaverzorger, en Michelle Hollands, van de pr. In deze dierentuin, vertellen ze, laten ze de natuur haar gang gaan. Bijvoorbeeld: op een dag was het jong van een kuifmangabey overleden. Nog dagen liep de rouwende moeder met het overleden jong. Dat halen de verzorgers dan niet weg.

Net als met de babygorilla: ze zouden het kind niet zomaar scheiden van de moeder om het geslacht te bepalen. Dat lieten ze aan de natuur over; dat kon nog best dagen duren.

De babygorilla was al een beetje een celebrity. Het stond de afgelopen dagen rijen dik. Het Vlaamse jeugdjournaal was komen filmen. Er was een vrouw, een vaste bezoeker, ze raakte in tranen toen ze zag hoe Dalila haar kind wiegde.

Het werd etenstijd: wortels en spruiten. Speciaal voor Dalila waren er walnoten (soms krijgt ze ook Roosvicee Ferro, met extra ijzer voor de borstvoeding). Ik mocht met een verzorger mee achter de verblijven, een gangpad op. Aan weerszijden het hekwerk van de apenkooien; ook Gaia kent haar grenzen. Je moest in het midden blijven, want de apen konden verrassend ver naar enkels reiken.

Ze gromden, een diep gerommel, als van een metro onder je voeten. Maar het betekende gewoon: ‘lekker, eten!’

„Dalila, Dalila”, riep de verzorger, cipier en verliefde tegelijk. En daar verscheen ze, vlak voor onze neus.

Met haar ene hand aanvaardde ze de walnoten, met haar andere bleef ze haar baby dicht tegen zich aan drukken, om het kind af te schermen van de journalistiek.

Gister werd bekend dat het een meisje is. Ayo is haar naam, ‘vreugde’ in het Swahili. Er komt een babyborrel voor de fans, met beschuit en roze muisjes.

Arjen van Veelen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Margriet Oostveen.