Opinie

    • Wilfred Takken

Sudderende Duitsers

Boomhutbewoners voeren actie in de Amelisweerd in 1982.

‘Als het leven bij veertig begint, ben ik al negenendertig jaar dood’, schamperde John Lennon. Maar misschien zit er toch waarheid in de oude wijsheid. Uit de Up-serie, waarin Michael Apted de levens van dertien Britten een leven lang volgt, blijkt dat de geïnterviewden lichamelijk weliswaar ernstig vervallen, maar geestelijk steeds beter varen. Het ongelukkigst zijn ze op hun eenentwintigste. Daarna gaat het langzaam beter. Ze zijn nu 56 en zien er blijer en evenwichtiger uit dan ooit.

Goed nieuws dus voor de vergrijsde kijkers van de publieke omroep. Misschien ligt het wel aan die vergrijzing dat er zoveel wordt teruggeblikt op tv. Gisteravond keerden we terug naar de slag om de Amelisweerd (1982), de Vuile Oorlog in Argentinië (1976-1983), en het WK Darten 1998. Meester-terugblikker Ivo Niehe wijdde zijn TV Show aan een uitzending van Spoorloos uit 2005, en Brandpunt blikte terug op Brandpunt Reporter van drie dagen geleden, over de levensgevaarlijke zuinigheid van Ryan Air. Bange piloten deden hun beklag in het duister en met vervormde stemmen, zodat ze klonken als schurken in een sciencefictionfilm.

Zo heb je ook Vijf jaar later, waarin Jeroen Pauw bekende mensen confronteert met uitspraken die ze vijf jaar geleden deden. Cabaretier Jörgen Raymann voorspelde toen dat Rita Verdonk nu premier zou zijn (nog een blast from the past) . Ook voorspelde hij dat hij een midlife crisis zou krijgen. Hij dacht wel eens aan vreemdgaan. Jeroen Pauw begon gretig op zijn stoel te wippen, maar Raymann relativeerde: „Ik zat ook met jou in een ruimte.” Pauw: „O, dus je denkt dat het besmettelijk is.” De midlife crisis had hij inmiddels gesublimeerd in de aankoop van een Porsche: „Maar het is een familie-Porsche. De hond kan er ook in.”

Brandpunt blikte als enige ook vooruit, in een item over ‘Dikke Duitsers’, uitbundig geïllustreerd met zwaarlijvigen in een kuuroord en bergen worst in vitrines. De boodschap was: dit is ons voorland. Aan de voor de hand liggende noodklokluiders voegde het programma een nieuwe invalshoek toe: de Duitse crematoria moeten worden aangepast omdat de dikke doden niet meer door het ovendeurtje passen. Ook de oven zelf kan de aanzwellende vleesbergen niet meer aan. Een bredere deur is de oplossing, en de zwaarlijvige klanten ’s ochtends vroeg of in het weekeinde verbranden, zodat ze langer kunnen sudderen.

Deze week vervangt redacteur Wilfred Takken tv-recensent Hans Beerekamp.

    • Wilfred Takken