Opinie

    • Youp van ’t Hek

Deadline

Deze column heb ik gistermiddag geschreven. Om ongeveer half vijf heb ik hem ingeleverd. Dus als er gisteravond iets belangrijks gebeurd is, bijvoorbeeld dat de topvoetballer Wesley en de tv-persoonlijkheid Yolanthe uit elkaar zijn omdat zij het niet leuk vindt dat hij er komend jaar financieel aanzienlijk op achteruit gaat, dan staat dat niet in dit stukje.

Bij mijn collega-columnist Sylvie van der Vaart ligt dat nog veel ingewikkelder. Zij schrijft voor het maandblad Grazia en moet haar tekst al weken van tevoren inleveren. Dus wil zij iets schrijven over een sprookjesachtige jaarwisseling met heel goede vrienden in haar spiksplinternieuwe penthouse in Hamburg, dan moet zij dat stukje begin december klaar hebben. Als ik haar was zou ik dan ook niet over de oudejaarsavond schrijven. Je weet maar nooit. Want stel dat de doorgefokte en daardoor verstandelijk gehandicapte chihuahua van hun beste vrienden de kerstboom voor een teefje aanziet en deze hitsig bespringt, waardoor hij omvalt in een brandende geurkaars en het hele appartementencomplex binnen de kortste keren in lichterlaaie zet, dan staat dat niet in haar column vol bruisende champagne en luide muziek.

De kans dat de chihuahua dit doet is klein. Het beestje is bang voor vuurwerk en gaat op oudejaarsavond altijd naar een crèche in een rotjesloze omgeving in Zuid-Frankrijk, waar bijna alle rashonden van de crème de la crème van Europa de kerstdagen en Oud & Nieuw doorbrengen.

De hond is daar op aanraden van het medium dat Syl al enige jaren bijstaat. Dit paranormale vinexvrouwtje voelt wat goed is voor het dier. Als het beestje eind november begint met mandplassen dan weet deze Jomanda, die werkt onder de artiestennaam Sarina, dat het beestje beginnende oudejaarstress heeft en raadt ze de vrienden van Syl de Franse rashondencrèche in de buurt van Nice aan. De hond wordt erheen gebracht door de hondennanny, niet te verwarren met de au pair.

Dat Syl een eigen medium heeft is volkomen normaal. Dat hoort in die kringen. Neelie Kroes, Nina Brink (heet ze nog Storms?), Ruud Gullit, Patrick Kluivert, Jan-Dirk Paarlberg en Oscar Hammerstein vertrouwden tot voor enkele jaren op de astroloog Simon Suiker, een analfabete kappersknecht uit Amsterdam, die hen steeds op alle gebied adviseerde. De man nam alle gesprekken met zijn klanten op. Hij is in 2007 overleden.

Na zijn dood schijnt Nina de banden, met daarop haar tegen Simon gebraakte emotionele smurrie, door haar chauffeur te hebben laten jatten omdat ze doodsbang was dat er een boek over Simon zou verschijnen. Dat vertelde Oscar Hammerstein, die dit nu van de rechter niet meer mag zeggen. Nina en de chauffeur ontkennen het uiteraard. Er is vast wel ergens een paranormale piskijker of stenenlikker die weet wie de waarheid spreekt.

Maar een medium is in die kringen dus in. Net als een Porsche. Allemaal afgekeken van onze vroegere koningin Juliana, die zich heel lang geestelijk liet bijstaan door Gekke Greetje, die in de jaren vijftig van de vorige eeuw de hele monarchie liet wankelen.

Het medium van Syl schijnt ook door Gordon en Caroline Tensen regelmatig geraadpleegd te worden. En ze zit bij tijd en wijle in het programma van Carlo Boszhard en Irene Moors. Dus aan haar kwaliteiten hoeven we niet te twijfelen.

Maar Syl moet haar tekst dus ruim op tijd klaar hebben. Dan is het wel handig als je je eigen Gekke Greetje hebt, die je een beetje kan adviseren. „Zie ik sterretjes?” schijnt ze nog aan de paragnostische dame gevraagd te hebben.

Gisteren liep ik door de supermarkt en kon de verleiding niet weerstaan om even in de Grazia te loeren. Sylvie had een heerlijke oudejaarsavond gehad. Daar ben ik blij om.

Inmiddels weten we beter. Ondertussen bid ik dat het huwelijk van Wes & Yo wel standhoudt. Die heb ik namelijk op mijn andere kuit getatoeëerd en het met laser uitgummen van Raf & Syl was pijnlijk. Heel pijnlijk. Ik loop mank. Emotioneel mank.

    • Youp van ’t Hek