De empathische auto

Auto’s kunnen nu al zelf inparkeren en afstand houden. Straks kunnen ze ook met lantaarnpalen praten.

Ford Evos, een prototype van de auto van de toekomst volgens Ford

Dennis is een jonge man van 35, in de kracht van zijn leven. Alleen is die kracht ver te zoeken als hij het Third Age Suit van autofabrikant Ford aantrekt: een soort overall met diverse pakkingen, bandages en strips die de spieren in onderrug en schouder vastzetten en de bewegingsvrijheid van ellebogen en knieën sterk beperken. Een nekkraag zorgt er bovendien voor dat het hoofd beduidend minder wendbaar is. Wie het pak aantrekt, voelt zich prompt dertig jaar ouder. Er horen handschoenen bij die de grijpfunctie verslechteren, een bril die een wazig beeld levert en oordoppen die voor doofheid zorgen. Het bejaardenpak helpt auto-ontwerpers om zich te verplaatsen in de beperkingen van de allengs ouder wordende automobilist.

De gemiddelde leeftijd van automobilisten neemt in hoog tempo toe. Dus wordt het volgens Sheryl Connelly, manager Global Trends and Futuring bij Ford, belangrijk om auto’s te ontwikkelen die steeds meer zelf kunnen. Want al die ouder wordende mensen willen wel blijven autorijden. „Mobiliteit staat voor vrijheid”, zegt Connelly. „In 1900 was de levensverwachting 40 jaar, nu is dat 80 jaar. Wie weet kunnen mensen in de toekomst 150 jaar oud worden.”

Om de auto van de toekomst te maken, zegt Connelly, moeten autofabrikanten verder kijken dan de auto-industrie. Daarom bestuderen ze sociologische, demografische, planologische en milieu-technische ontwikkelingen. Een greep uit de nieuwe toepassingen, binnenkort ook bij uw dealer.

Papieren dashboardkastje

Auto’s moeten in de toekomst zo min mogelijk een aanslag doen op het milieu en grondstoffen. Een merk als Renault claimt 93 procent van zijn auto’s te recyclen. Mercedes-Benz maakt dashboardkastjes van samengeperst oud papier. In Ford-interieurs wordt steeds vaker gebruik gemaakt van hout. Hout? „Daar kappen we geen bomen voor hoor”, legt research engineer Maria Magnani uit. „Het gaat om hout en zaagsel dat anders wordt weggegooid. Dat mengen we met polypropyleen en met duurzaam gekweekte planten uit landen als Tanzania en Brazilië. Dat levert dan weer fiber op dat dermate sterk is da t we het in auto’s kunnen gebruiken. We maken er een granulaat van, dat gesmolten wordt en dan in een vorm gegoten: een deurpaneel bijvoorbeeld, bekleding van een voorruitstijl of een accubak. Het is perfect materiaal, je kunt het elke kleur geven en het leidt tot gewichtsbesparing, wat voor auto’s heel belangrijk is. Bovendien kan het worden hergebruikt.”

Airbag in de gordel

Waar inzittenden voorin auto’s bij een botsing beschermd worden door meerdere airbags, komen passagiers op de achterbank er met slechts een gordel nogal bekaaid vanaf. Daarom is er nu de tubular belt, de wereldprimeur van een opblaasbare veiligheidsgordel. Hij is ontwikkeld omdat er op de achterbank van een auto geen stuur of dashboard zit waar je airbagtechniek in kwijt kunt.

En een gordel alleen is niet voldoende, zo leert onderzoek. Bij een botsing neemt de druk van de gordel op je ribbenkast sterk toe, deels omdat de gordel zo smal is. Wanneer de gordel opblaasbaar wordt gemaakt, verdeelt dat de krachten over een veel groter deel van het lichaam.

File-assistent

Een variant op de inmiddels al leverbare zelfremmende auto’s is het SARTRE-systeem van Volvo (SARTRE staat voor Safe Road Trains for the Environment). Daarbij neemt de auto de bestuurder het ondankbare en vermoeiende filerijden uit handen. Gebruikmakend van sensoren die de afstand tot de voorligger en de lijnen op de weg in gaten houden, kan de auto zelfstandig rijden. Handig voor in de file, maar Volvo heeft ook al ‘autotreintjes’ laten rijden met snelheden tot wel 90 kilometer per uur.

Ook General Motors heeft daar al diverse proeven mee gedaan. De auto neemt zelf waar dat de voorganger stopt (of juist weer gaat rijden) en handelt daarnaar. Optrekken, subtiel afremmen en op de rijstrook blijven, het wordt allemaal geregeld, terwijl de bestuurder zichzelf nog een kop koffie inschenkt, nieuws leest op de tablet of lippenstift dan wel scheerapparaat hanteert. Is de file voorbij, of de afrit op de snelweg bereikt, dan geeft de auto een signaal en mag de chauffeur zelf de rit voltooien.

Stemcommando’s

Slecht nieuws voor knopjesfetisjisten: de toekomst ligt in voice control. Drukken op schakelaars, draaien aan knoppen en bewegen van hendels is straks nauwelijks meer nodig, de stem wordt belangrijk. Commando’s als ‘sneller’, ‘warmer’ of ‘bel Saskia’ volstaan. De auto hoort de commando’s aan en voert ze uit.

Praten met lantaarnpalen

Stembediening is nog maar het begin. Auto’s gaan namelijk ook met elkaar communiceren, voorspelt Pim van der Jagt, managing director van het Ford Research Center in Aken en als zodanig ‘de toekomstpaus’ van Ford. „Al in 2020 willen we vehicle-to-vehicle communicatie introduceren, maar ook cloud connectivity-systemen waarbij de auto communiceert met de infrastructuur.

Als het bijvoorbeeld te donker is, zegt de auto tegen de lantaarnpalen dat ze aan moeten gaan. Maar de auto kan ook met je huis communiceren. Als je ’s morgens na het wegrijden vergeet het huis af te sluiten, stuurt de auto een signaaltje naar het huis: ga op slot. Je hebt in de toekomst dan ook geen sleutelbos meer nodig. En op dezelfde manier kan de auto een kwartier voor aankomst de verwarming in huis aanzetten”, aldus Van der Jagt.

Die connectivity-systemen kunnen straks overigens nog meer. Wie met de auto de stad in gaat, wordt vanzelf naar een parkeerplaats geleid (die de auto ook zelf heeft gereserveerd), krijgt een door de auto besteld openbaar vervoerkaartje en een routekaartje voor de laatste vijfhonderd wandelmeters van het metrostation naar de eindbestemming.

Nooit meer botsen

Wanneer auto’s met elkaar gaan communiceren, kan dat indrukwekkende voordelen hebben. Stel dat er bij kilometerpaaltje 18 een vrachtauto is omgevallen. Het wrak verspert de weg pal na een scherpe bocht. U rijdt zelf met een flinke snelheid ter hoogte van paaltje 15, maar kunt de verongelukte truck niet zien omdat het een bosrijk traject betreft. Een tegenligger passeert echter de plaats van het ongeval en zal dat doorgeven aan andere auto’s in de buurt. Die worden op tijd gewaarschuwd dat de weg verderop niet vrij is.

Volvo werkt ondertussen aan een systeem waarbij auto’s helemaal niet meer kunnen botsen. Ze herkennen elkaar en zullen bij een dreigende crash automatisch afremmen of om elkaar heen sturen. Passieve veiligheidsvoorzieningen als airbags en portierbalken zouden dan voortaan achterwege kunnen blijven.

Auto’s worden er stukken lichter door, wat weer een gunstige uitwerking heeft op het brandstofverbruik en daarmee de CO2-uitstoot.

    • Guus Peters