Zaaien

Op de eerste dagen van de eerste maand van een nieuw jaar, in de belofte of de paniek van een nieuwe toekomst waarin een nieuw begin beklonken ligt, wens je mensen vaker dan je lief is een gelukkig nieuwjaar, check je net zo vaak je saldo of de laatste betalingen van 2012 echt wel betaald zijn, en is het verleden altijd net wat dichterbij. De dingen die voorbijgaan kleuren de dag, nog meer dan de dingen die blijven, en nog veel meer dan de dingen die komen. Je dromen zijn hardnekkig, maar je herinneringen schud je nooit van je af.

De opmaak van de dingen die blijven versus de dingen die voorbijgaan werkt als een filter; de ruis waarmee je dagen gewoonlijk omringd zijn is tijdelijk verdwenen en even zie je de werkelijkheid zoals ze is.

Van de dingen die voorbijgaan zijn er best wat. Een oma, een vriendschap, feestjes en dinertjes, de belofte van die ene grote liefde, weer een stukje naiviteit, en natuurlijk tijd, een jaar om precies te zijn. Van de dingen die blijven zijn er ook best wat. Kerst met de familie, herinneringen, een groeiend besef, vriendschappen en werk.

Le seul merite est le travail, zei een kunstenaar ergens in 2012 in een straatje in Montmartre tegen me. We stonden in zijn atelier, zijn zwoegende handen om de leuning van een stoel geklemd, te midden van de vruchten van zijn oogst. Van tijd had hij niet meer zoveel, van werk en verdienste des te meer. Het atelier was een groot kunstwerk. Zijn woorden zijn het hele jaar bij me gebleven en dreven deze dagen weer naar de oppervlakte van mijn bewustzijn.

Een nieuw jaar, een nieuw begin, een nieuwe kans op meer verdienste en minder ruis. En nu de eerste week en de verplichte nieuwjaarborrels erop zitten, is er maar tijd voor een ding: zaaien.