Fantasy, humor en hormonen

Kerstin Gier: Smaragdgroen. Vert. Merel Leene. Blossom Books, 472 blz. € 17,95. 15+

‘We-spreken-zijn-naamniet-uit’, heet de variant op Hij Die Niet Genoemd Mag Worden, in de Edelsteentrilogie van de Duitse Kerstin Gier. Let wel, het gaat hier om de jongen die uit de gratie gevallen is omdat hij het verliefde hart van hoofdpersoon Gwendolyn heeft gebroken. Deze Gideon is dus geen vijand van het kaliber-Voldemort, maar eerder een plaaggeest uit een cheesy meidenboek.

Welbeschouwd is de Edelsteentrilogie dat ook: chicklit, maar dan met een scheut historische roman, verpakt in een fantasy-verhaal. Juist die eigenzinnige cocktail van genres maakt Giers trilogie, die met Smaragdgroen een bevredigend slot heeft gekregen, de leukste fantasyreeks van de afgelopen tijd. Gier schrijft luchtig en laconiek en dat is toch wat atypisch voor het genre, dat nog wel eens wil verzanden in mythische looiigheid.

Natuurlijk: Smaragdgroen vormt evengoed het sluitstuk van een prettig ingewikkeld, omvangrijk en vernuftig geconstrueerd verhaal – kennis van de twee voorgaande delen Robijnrood en Saffierblauw is dan ook onontbeerlijk. De Londense Gwen is bezitster van een zeldzaam tijdreis-gen, waardoor ze dagelijks een paar uur in het verleden moet doorbrengen, en bovendien heeft ze een historische taak te vervullen.

Haar bloed is een van de laatste ingrediënten om een mystieke ‘cirkel’ rond te maken, wat zal leiden tot ‘onsterfelijke macht’. Zo wordt het haar althans voorgehouden, maar in heden en verleden beweert menigeen iets anders. Wordt er een goede zaak nagestreefd of persoonlijk gewin?

De goede zaak kan Gwen overigens niet altijd iets schelen: zij geniet van haar tijdreisjes om de prachtige jurken die ze mag dragen naar deftige bals en soirees. Geschiedenis was iets dat ze voorheen vooral kende uit kostuumfilms. Gier maakte van haar hoofdpersoon een typische puber, die in het fantasyverhaal functioneert als antiheld – daarbij geholpen door haar mascottedemon Xemerius, een waterspuwer die tot leven is gekomen en jolig sarcastisch commentaar levert op alle gewichtigdoenerij.

Het tijdreizen is allemaal leuk en aardig, maar voor Gwen is het belangrijkste toch haar uiterst beminnelijke tijdreiskompaan Gideon, met wie in de eerdere delen al een romance opbloeide. De rode draad die door Smaragdgroen loopt, is de vraag of hij wel oprecht is, of dat hij Gwens verstand ‘hormonaal beneveld’ heeft om haar loyaliteit te winnen. Zelfs een kus is misschien niet wat hij lijkt.

Precies dat maakt het zo slim dat Gier chicklittige tactieken inzette in haar fantasy: ze maakt het loyaliteitsconflict invoelbaar en vertelt het verhaal zó dat je het lezen wilt, als je een pubermeisje bent, of als je wat anders bent.