Facebook? Zielloze bende

Ik durf te wedden dat ik de eerste ‘Ernst-Jan’ op Facebook was. De dag na de Superbowl van 2007 werd ik lid. Ik liep stage in New York en had de groep Amerikanen met wie ik de wedstrijd keek ernstig in verlegenheid gebracht toen ik toegaf nog geen lid te zijn van het universiteitennetwerk. Dat ze zo’n jongen in huis hadden gehaald…! Een outcast! Dus maakte ik de dag erna braaf een account aan en vocht me zo weer een weg terug in de groep.

Voor de foreign charm maakte ik een album ‘Amsterdam’ aan, waar ik foto’s inzette van vrienden uit Nederland. Het was zo persoonlijk als een papieren fotoalbum. Nu, zes jaar later, kan ik me niet voorstellen zulke privéfoto’s online te zetten. Een familielid tagde me laatst in een ‘we poseren gezellig rond de kerstboom’-foto. In 2007 was dat doodnormaal geweest, nu reageerden al mijn vrienden alsof ik er naakt op stond. Ik kreeg waarschuwings-smsjes; ‘weet je wel wat er op je profiel staat?’.

Facebook heeft niks meer met vriendschap te maken. Ik kan me nog het euforische gevoel herinneren van mijn eerste verjaardag op Facebook. Al die felicitaties! Inmiddels is feliciteren een routineklusje geworden. Even de jarigen van de dag afwerken, die je felicitatie vervolgens liken. Zielloze bende.

Voor de uitnodigingen van feestjes hoef je ook niet meer op Facebook te zitten. Omdat alle partypromotors de events-functie nu definitief ontdekt hebben, wordt elke Facebook-gebruiker kapot gespammed met uitnodigingen en updates, binnen diezelfde uitnodigingen. Toen vriend Tjeerd laatst via Facebook een gezellig avondje wilde organiseren, reageerde er vrijwel niemand. ‘Strak plan Tjeerd’, schreef een andere vriend, ‘maar het is niet alsof mensen nog doorhebben dat ze ergens invites voor krijgen’.

Het enige Facebook-pleziertje wat ik nog kan bedenken is het dwangmatig checken of die nieuwe Facebook-vriendin misschien bikinifoto’s in haar fotoalbum heeft staan. Verder zie ik alleen nog lelijke reclames die rechtstreeks uit de jaren negentig lijken te komen, voor foute spelletjes, of schimmige financiële programma’s. Ik zie vrienden de fucking ING-bank liken, zonder dat ze het zelf door lijken te hebben. En toch, toch ga ik Facebook niet verlaten. Met vriendschap mag het sociale netwerk dan wel niks meer te maken hebben, professioneel gezien is het nog wel hartstikke interessant. Want bij gebrek aan beter online tijdverdrijf, zwerven er nog steeds honderden kennissen rond, die bijvoorbeeld deze column wel willen lezen. Of willen doorklikken naar mijn blog. Facebook is voor mij een plek waar ik m’n schrijfsels onder de aandacht breng. Niets meer, niets minder.

En m’n vrienden? Die spreek ik, net als half Nederland, gewoon lekker in een afgesloten Whatsapp-groep.

    • Ernst-Jan Pfauth