Brieven

Oliedom om een wake te houden voor de huiskraai

Kees Moeliker schrijft over de uit Zuid-Azië afkomstige huiskraai, die voet aan de grond heeft gekregen in Hoek van Holland (NRC Handelsblad, 2 januari). De overheid wil deze soort uitroeien. Het Biodiversiteitsverdrag verplicht haar tot de beheersing van uitheemse soorten die een gevaar opleveren voor de natuur.

Onze overheid legt het accent op voorkómen. Moeliker twijfelt aan het belang van het doden van de vogels. Dit vind ik evenwel onvoorstelbaar voor iemand met zo veel natuurkennis.

De literatuur puilt uit van voorbeelden van uitheemse plant- of diersoorten die gedurende vele jaren een onopvallend plaatsje bezetten in hun nieuwe vaderland voordat ze uitgroeien tot een plaag .

De ontwikkeling van de rijkdom aan soorten, de hele variatie in de natuur – alles berust op geografische isolatie. Door de verkeerstromen dreigt de mensheid deze barrières op te heffen.

‘Invasieve exoten’ worden gerekend tot een van de grootste bedreigingen waaraan de mondiale biodiversiteit blootstaat. Een voorbeeld is de Amerikaanse vogelkers, een plant die al twee eeuwen in ons land is, maar die opeens in staat blijkt de flora en fauna te overwoekeren. De halsbandparkiet nam lang genoegen met enkele stadsparkjes; nu zie je hem op steeds meer plaatsen. Het gevaar is groot dat natuurlijk aanwezige holtebroeders het veld moeten ruimen.

De Partij voor de Dieren houdt zelfs een wake voor de bedreigde huiskraai. Wat oliedom. Willen ze soms af van de oorspronkelijk diverse natuur?

Een Partij voor de Natuur zou ook waken – opdat kunstmatig binnengekomen soorten meteen worden bestreden.

K. Piël

Amsterdam

Heijne vervalst de historie

Bas Heijne probeert al enige tijd een nieuwe beweging in de geschiedenis te introduceren: het ‘naoorlogs humanisme’, dat als voornaamste innovatie de empathie voor de zwakken zou hebben uitgevonden (NRC Handelsblad, 31 december). Dit is geschiedvervalsing. Dat mooie ideaal is geen naoorlogse uitvinding, maar werd tweeduizend jaar geleden ontvouwd in bijbelse psalmen en parabels. Het is een ideaal dat gelukkig nog steeds krachtig voortleeft onder ons, ook al worden alle kerken gesloten. Het schip zinkt, maar de lading is gered.

Helaas is dit soort selectieve geschiedschrijving gemeengoed. De geschiedenis is geen grabbelton. Ik vind het naoorlogs humanisme ook iets heel moois, maar ik ben wel voorstander van een geschiedschrijving die „vrij is van bekrompen partijzucht en haat” (Tacitus).

Nico de Glas

Eindhoven

    • K. Piël
    • Nico de Glas