Zij kan het ook niet helpen dat ze pas 11 is

Violiste Noa Wildschut

Grote toon, grote persoonlijkheid. En vooral: een grenzeloze muzikaliteit. Het kan niet anders of Noa Wildschut wordt een van de grote Nederlandse violisten van de toekomst. De nieuwe Janine Jansen? Dat zou je kunnen zeggen. Of, preciezer: er komt weer een violiste aan die als podiumpersoonlijkheid net zo’n elan en eigenheid toont als Jansen. Maar dan op haar geheel eigen wijze.

Eigenlijk is het bijna ongelofelijk dat Noa Wildschut pas elf is. Elf! Met gesloten ogen zou je die leeftijd in elk geval niet raden wanneer je haar hoort spelen. Technisch vaardig spelen, tja, dat kunnen er meer. Maar Noa speelt vanuit een innerlijke drang. Luister maar eens op YouTube hoe ze als 9-jarige met Janine Jansen, tevens haar grote voorbeeld, duetten van Dmitri Sjostakovitsj laat dansen. Ontroerend. En bloedserieus. Hier speelt geen schattig kind met viooltje en lakschoentjes maar een professional-in-spe die het ook niet kan helpen dat ze 9 is.

En nu is ze dus 11. De NTR volgt Noa de komende jaren in een reeks documentaires, omdat ze zo’n onalledaags talent is. „Holland mag zich gelukkig prijzen met jou”, zegt ook pianist/pedagoog Menahem Pressler na een masterclass. Gelukkig, zo zie je in de documentaire, is Noa ook gewoon een meisje. Ze giebelt met haar oudere zus Avigal of met een vriendinnetje, bij het darten. En ze heeft een heel enkele keer ook wel eens geen zin om viool te studeren. Maar als haar ouders, die alleen maar willen dat Noa gelukkig wordt, opperen dat ze niet hoeft te studeren, wordt Noa boos.

Zoals haar lerares Coosje Wijzenbeek zegt: „Een teken van talent is dat je zo’n sterk innerlijk voorstellingsvermogen hebt dat je niet rust voordat je dat bereikt hebt.”

Wijzenbeek was ook de docente van Janine Jansen, en van meer grote talenten. Haar geheim: maatwerk. „Als het ene weggetje niet werkt, probeer ik een ander.” Slecht studeren is geen optie, zonder discipline leert niemand vioolspelen.

Gelukkig heeft Noa twee ouders die haar begeleiden, en die beiden ook violist zijn. Zij delen het studiewerk op in haalbare roosterblokken, die tot op het uur nauwkeurig zijn uitgewerkt. Want Noa moet ook naar school, al speelt ze al vele concerten in binnen- en buitenland. En ze moet nieuwe stukken instuderen, repertoire uitbouwen, zich blijven ontwikkelen. Of ze echt violiste wil worden, dat weet ze nog niet. Het moet uit haarzelf komen, vinden haar ouders. „Mijn viool is voor mij liefde, troost, blijdschap, geluk, warmte, trots en nog meer”, zegt Noa zelf. Maar ze schrijft ook al heel lang gedichten. Daar zou ze later ook graag iets mee doen. Maar wie zegt dat je niet én kunt dichten én kunt musiceren? Als rondreizend solist heeft Noa straks nog vele schrijfuren tussen repetities en wachtend op vliegvelden voor de boeg.

14/1 krijgt Noa de Concertgebouw Young Talent Award. Inl: noawildschut.com

    • Mischa Spel