Wiedergutmachung

Ik heb Komrijs Bloemlezing van de Nederlandse poëzie er nog even op nageslagen, maar heel gek, Kom van dat dak af van Peter Koelewijn (1940) kon ik niet terugvinden. Gisteravond was Koelewijn (hij maakte ook het album Koelewijn behoeft geen krans) te gast bij Ali B Op Volle Toeren, het programma waarin oude rotten met jonge rappers van liedje wisselen en er een eigen draai aan geven. Koelewijn ruilde Kom van dat dak af met Zo niet mij van Typhoon (Zilveren Harp, Grote Prijs van Nederland, etc.), een welopgevoede jongen uit ’t Harde die keurig een complimentje geeft als hij op bezoek komt. „Peter Koelewijn, keiharde pappie!”

In 1989 had Koelewijn al eens een rapversie uitgebracht met MC Miker G & DJ Sven, maar eh…laten we het erop houden dat de Nederhiphop toen nog in de kinderschoenen stond.

Koelewijn probeert bescheiden te blijven als hij refereert aan zijn gouden platen, maar hij kan er niet om heen. „Er is in Nederland bijna niemand, geen enkele producer, die dat kan zeggen.” Of was het opzet? Als hem is gevraagd om de zelfingenomen, neerbuigende, slecht geïnformeerde, ongeïnteresseerde, op oude roem terende Tros-rocker te spelen, dan is Koelewijn daar meesterlijk in geslaagd.

Hiphop noemt hij „amuzikaal en aritmisch”. Typhoon is een „aardige gup. Maar, en dat weet hij zelf ook wel, hij heeft nog een hele lange weg te gaan.” En dat rijm! „Afschuwelijk! Worstel en wortel! Dat is zo krom als een hoepel! Borstel, dát rijmt op worstel.” En: „Ik zal er met de hakbijl in moeten.”

Als de jongens hem bij de volgende ontmoeting vanaf het dak uitdagen Kom van dat dak af te zingen is wel duidelijk dat hem dat netiets te vaak is gevraagd, de afgelopen 53 jaar. Hij vertikt het. De jongens zien hun respect langzaam afbladderen. Dat wordt nog gezellig, straks in de studio.

Maar, en dat is dus echt het wonder van al deze ontmoetingen tussen de antipoden uit de Nederlandstalige muziek, zodra ze voor elkaar spelen, en daarmee, excusez le mot, hun kwetsbaarheid tonen, breken de dijken. Dan komt het ALTIJD goed. Het kwam goed met Henny Vrienten, met Stef Bos, met Lenny Kuhr, met George Baker. En het kwam goed met Peter Koelewijn, inclusief hugs. Muziek verbroedert – een plakkerig cliché. Maar als Peter Koelewijn zich met Typhoon kan verzoenen, dan is alles mogelijk, zelfs een wiedergutmachung tussen Sylvie en Rafael.

Deze week vervangt redacteur Martine Kamsma tv-recensent Hans Beerekamp.

    • Martine Kamsma