Medische plicht

Ik moest zo snel mogelijk komen, want het klonk erg gevaarlijk. Om half elf had hij nog een plekje voor me. Toen ik zei dat ik dat nooit zou halen omdat het nu al bijna elf uur was, mocht ik om kwart voor twaalf komen. Dan had hij namelijk ook een plekje voor me. Maar ik moest wel komen, want het kon erg gevaarlijk zijn. Daarna hing hij op, zodat ik hem nog een keer moest bellen om te vragen waar ik om kwart voor twaalf moest zijn. Hij kon erom lachen. Ik niet. Ik had wel wat beters te doen dan te lachen. Ik moest nog een verhaal zien af te krijgen.

Het was maar goed dat ik meteen gekomen was vond hij. Zijn blaas was al zo groot. Met zijn handen deed hij een sinaasappel na. Het leek me inderdaad groot. Maar omdat ik details vreesde waar ik waarschijnlijk niet zo goed tegen zou kunnen, besloot ik niet te vragen waarom het gevaarlijk was. Hij vertelde het toch. Zag het waarschijnlijk als zijn medische plicht me goed te informeren en begon over verstopte piemels, falende niertjes en uiteindelijk doodgaan. Ik begreep het, zei dat doodgaan inderdaad behoorlijk gevaarlijk was en dat het daarom misschien beter zou zijn wat reddende handelingen te gaan verrichten. Dat vond hij gelukkig ook. Hij zou meteen beginnen. Ik hoefde maar een ding te doen: hem goed vasthouden terwijl hij een verdovende prik kreeg. Daarna mocht ik twee dingen doen. Weggaan, of blijven om te zien hoe de verdere behandeling verliep.

Ik loog dat het me allemaal erg interessant leek, maar dat ik hem niet tot last wilde zijn en zelf eigenlijk ook weer aan het werk moest. Hij begreep het. En omdat ik niet kon blijven om het met mijn eigen ogen te zien, vertelde hij me alles over katheters inbrengen, verstopte piemels leeghalen en, wanneer dat allemaal niet hielp, het verwijderen van de piemel. Bovendien moest ik er rekening mee houden dat hij misschien wel een paar dagen in het ziekenhuis zou moeten blijven. Ik begreep waar hij heen wilde en zei dat geld, zolang het natuurlijk geen miljoen werd, geen rol speelde. Binnen twintig minuten stond ik weer buiten. Ik had een leven gered. Dat van een kat weliswaar, en ik had eigenlijk wel wat anders te doen, maar ik was opgelucht en trots dat het gelukt was. Het enige wat me niet beviel was dat ik een rekening kon verwachten die hoog genoeg was om er ook twintig mensen in Afrika mee te kunnen redden. Maar dat laatste ga ik dit jaar ook doen. Denk ik. Eerst stoppen met roken.

Taco Börger vervangt deze week Paulien Cornelisse.

    • Taco Borger