De moord op 'Schat'

De verkrachting en moord op ‘Amanat’ heeft, op het oog, de samenleving in India geschokt. Vandaag zouden de verdachten voor de rechter verschijnen en de roep om hen zwaar te straffen, klinkt luid.

Amanat, Urdu voor ‘schat’, is de naam die Indiase media hebben gegeven aan de 23-jarige studente die op 16 december 2012 in een bus in New Delhi door zes mannen werd mishandeld, evenals haar vriend, en verkracht. Zij moest het met de dood bekopen. Een van de verdachten is de buschauffeur.

De identiteit van de studente is onbekend gebleven; wat haar is aangedaan is daarentegen breed uitgemeten en heeft massale verontwaardiging veroorzaakt.

Misschien is dat een ommekeer in de Indiase samenleving. Misschien, want de betekenis van ‘massaal’ in een land dat 1,2 miljard inwoners telt, is relatief.

Het lijkt erop dat verantwoordelijke politici zijn wakker geschud. Al had premier Manmohan Singh er een week voor nodig om zijn betrokkenheid publiekelijk te tonen.

She lit a flame kopte de Hindustan Times op een voorpagina die geheel aan de moord en verkrachting was gewijd. Vaststaat dat de intense aandacht bijzonder is, voor wie bedenkt dat volgens officiële schattingen in New Delhi elke veertien uur een vrouw wordt verkracht en dat er jaarlijks sprake is van een toename.

Dit bewijst dat het geweld tegen vrouwen niet slechts met wetten en rechtspraak is te beteugelen. Het gaat om een probleem met oorzaken die culturele en religieuze achtergronden hebben. De vrouw wordt als minderwaardig gezien. De schrijfster Sonia Aleiro die 24 jaar in New Delhi woonde alvorens ze naar het meer verlichte Mumbai verhuisde, verwoordt dat vandaag in de International Herald Tribune. „Het is een cultuur die gelooft dat het ergste van een verkrachting de ontering van het slachtoffer is, omdat ze geen man meer zal kunnen vinden die met haar wil trouwen – en dat de oplossing daarom is dat ze met haar verkrachter trouwt.”

De Indiase autoriteiten hebben acties aangekondigd om deze schandvlek in wat de grootste democratie van de wereld is, weg te werken. Zoals de instelling van speciale rechtbanken die snel kunnen optreden na een verkrachtingszaak.

Het is te hopen dat het werkt. Maar te vrezen valt dat India een lange weg heeft af te leggen, voordat de noodzakelijke mentaliteitsverandering de haarvaten van de samenleving heeft bereikt. Hopelijk heeft de dood van ‘Amanat’ zo nog enige zin gehad.

Wat voor India geldt, is op veel meer landen in de wereld van toepassing. Vrouwenrechten bestaan dikwijls slechts in theorie. Of ze bestaan niet. Anno 2013 is dat dieptreurig.