De game was vernieuwend, de film is heel gewoontjes

Silent Hill: Revelations

Regie: Michael J. Bassett. Met: Adelaide Clemens, Sean Bean, Radha Mitchell, Carrie-Anne Moss. **

Toen de eerste Silent Hill-griezelgame in 1999 verscheen, betekende dat een doorbraak in 3D-gaming. Maar de echte vernieuwing school er op dat moment in dat de hoofdpersoon geen getrainde vechtmachine was, maar een doodgewone alleman, op zoek naar zijn verdwenen dochtertje in een parallel universum achter de muren van het Amerikaanse stadje Silent Hill. En afhankelijk van de keuzes die je als speler maakte, kende het spel verschillende eindes; de ultieme droom van game-interactiviteit.

De film Silent Hill: Revelations is het vervolg op de eerste Silent Hill-film uit 2006, en weer losjes gebaseerd op de derde Silent Hill-game. Het meisje Heather is nu een tiener en nadat in film één haar moeder door de mist werd opgeslokt, verdwijnt nu haar vader in de duisternis. Bang dat je het zonder voorkennis niet kunt volgen hoef je niet te zijn: de film legt zoveel uit dat het er vanzelf weer verwarrend van wordt. En dat alles in 3D, omdat geen enkele spektakelfilm meer zonder denkt te kunnen. Maar dan wel van dat 3D dat nog steeds denkt dat het ‘oeh, eng’ is als er afgehakte vingers om je oren vliegen of je als toeschouwer wordt opgeslorpt door een kolkende aswolk. En eerlijk is eerlijk: er zijn slechter uitgevoerde filmthrills denkbaar. Verder leunt Silent Hill: Revelations ook wel erg op horrorclichés, genreconventies en personages zonder enige diepgang.

    • Dana Linssen