Vliegende vingers in 3D-horrorgame

Silent Hill: Revelations. Regie:Michael J. Bassett. Met: Adelaide Clemens, Sean Bean, Radha Mitchell, Malcolm McDowell, Carrie-Anne Moss. **

Ze blijven altijd een beetje primitief, die speelfilmversies van games die geprezen worden om hun inventiviteit. Het gaat er dan om hoe ‘filmisch’ ze zijn, en hoe complex de verhaallijnen, maar vertaald naar film zijn het toch gewoon weer films. Vaak een beetje al te gewoon. Toen de eerste Silent Hill-griezelgame in 1999 verscheen betekende dat een doorbraak in 3D-gaming. Maar de echte vernieuwing school er op dat moment in dat de hoofdpersoon geen getrainde vechtmachine was, maar een doodgewone alleman die op zoek moet naar zijn verdwenen dochtertje in een parallel universum achter de muren van het Amerikaanse stadje Silent Hill. En afhankelijk van de keuzes die je als speler maakte kende het spel verschillende eindes; de ultieme droom van game-interactiviteit waar filmmakers nog steeds geen echt antwoord op hebben verzonnen.

Alles wat nog niet technisch op te lossen was verstopten de ontwerpers achter een dikke laag mist. En die was ook het belangrijkste stijlkenmerk van de door geketende griezels met dichtgenaaide gezichten geteisterde schaduwwereld uit de eerste Silent Hill-film uit 2006.

Silent Hill: Revelations is het vervolg op die film, en weer losjes gebaseerd op de derde Silent Hill-game. Het meisje Heather (gespeelde door Michelle Williams-dubbelgangster Adelaide Clemens) is nu een tiener en nadat in film één haar moeder door de mist werd opgeslokt, verdwijnt nu haar vader in de duisternis.

Bang dat je het zonder voorkennis niet kunt volgen hoef je niet te zijn: de film legt zoveel uit dat het er vanzelf weer verwarrend van wordt. En dat alles in 3D, omdat geen enkele spektakelfilm meer zonder denkt te kunnen. Maar dan wel van dat 3D dat nog steeds denkt dat het oeh, eng is als er afgehakte vingers om je oren vliegen of je als toeschouwer wordt opgeslorpt door een kolkende aswolk. En eerlijk is eerlijk: er zijn slechter uitgevoerde filmthrills denkbaar.

Ergerlijker is dat het concept van de game en de film spin-offs, met hun multiversa en schaduwwerelden, al lang niet zo vernieuwend meer is. Wat dat betreft is een beetje onderbelichte film als het door Joss Whedon (Buffy The Vampire Slayer) geschreven The Cabin in The Woods die afgelopen zomer uitkwam met z’n multidimensionaliteit vernieuwender, en spannender. Al leunde die net zo erg als Silent Hill: Revelations op horrorclichés, genreconventies en personages zonder enige diepgang of individualiteit.