Kunstig in Japans geschenkpapier verpakt

Een reeks toevallige, maar verstrekkende ontmoetingen in Like Someone in Love. Van boven naar beneden: de geleerde Takashi (Tadashi Okuno), studente en escortgirl Akiko (Rin Takanashi) en haar vriendje Noriaki (Ryo Kase)

Like Someone in Love. Regie: Regie: Abbas Kiarostami. Met: Ryo Kase, Rin Takanashi, Tadashi Okuno, Denden.

Elke nieuwe film van Abbas Kiarostami is een reactie op de vorige. Een echo of een spiegel. Je kunt zijn films overigens prima los van elkaar zien. Al gaat dat met de ene beter dan met de andere. Maar het genie van Like Someone in Love ontvouwt zich pas echt als een kunstig in Japans geschenkpapier verpakt cadeautje als je zijn vorige Copie Conforme (2010) hebt gezien. Dat relatiedrama met Juliette Binoche ging onder andere over de vraag of een kopie even goed (echt, waarachtig) kan zijn als een origineel. Like Someone in Love zou je een kopie van Copie Conforme kunnen noemen. Ook nu gaat het over de vraag wat een (liefdes)relatie is. En ook in deze film wordt veel gepraat. En trekken net als in Copie Conforme de woorden rookgordijnen op.

In Like Someone in Love draait alles om de driehoeksverhouding tussen escortgirl Akiko, haar oudere klant Takashi en haar vriendje Noriaki. Niemand is precies wie hij lijkt te zijn in deze interacties. Akiko is niet alleen maar een hoertje, maar ook een stand-in voor een verloren geliefde, of een dubbelgangster van de vrouw die op een schilderij aan zijn muur is geportretteerd. Noriaki denkt dat de oudere sociologieprofessor haar grootvader is, net zoals de nieuwsgierige buurvrouw van Takashi. Het zijn misverstanden die zowel pijnlijk als grappig zijn, vooral als Akiko en Takashi besluiten het spel mee te spelen.

Kiarostami is sterk beïnvloed door de subtiel gekadreerde en lang aangehouden shots van Yasujiro Ozu. Dat werd al duidelijk in het experimentele Five (2004), dat hij aan de Japanse meester opdroeg, en in de talloze doorkijkjes, kaders in kaders, vaak met behulp van spiegels.

Dan wordt het te midden van al de spielerei opeens ernst. Word je als je een rol speelt, niet ook een beetje dat personage? Of is dat allemaal een kwestie van perspectief, zoals Kiarostami aangeeft met zijn vernuftige camerawerk?

Maar met de liefde spelen blijft toch heel gevaarlijk. Ook voor een filmmaker. Het zou zomaar kunnen dat een van je personages een steen door de spiegelruit van dat spel met schijn en wezen smijt.

Like Someone in Love draait vanaf volgende week in de bioscopen.

    • Dana Linssen