Jan Smit

Op Nieuwjaarsdag gingen we naar de bioscoop. Het kan u en Jan Smit (terecht) geen reet schelen wat ik van die film vind Naar Het bombardement, de film van Ate de Jong over het bombardement op Rotterdam met Jan Smit in een hoofdrol als bakkersknecht. De film werd door alle filmrecensenten uitgekotst en afgebrand. Van

Op Nieuwjaarsdag gingen we naar de bioscoop.

Het kan u en Jan Smit (terecht) geen reet schelen wat ik van die film vind

Naar Het bombardement, de film van Ate de Jong over het bombardement op Rotterdam met Jan Smit in een hoofdrol als bakkersknecht.

De film werd door alle filmrecensenten uitgekotst en afgebrand.

Van Jan Smit hoorden we niets.

Tot gisteravond.

Toen twitterde hij vanuit Curaçao: ‘Dubbel feest in (vakantie) Huize Smit! Het bombardement is de 100.000 bezoekers gepasseerd! De gouden status dus! Yihaaaaaaa!’

Op zijn site verscheen even later een wat verlaat verslag van de première in Rotterdam.

‘Tijdens de vertoning van de film heb ik zelf vooral erg genoten van onder meer de geluidseffecten’, schreef Jan.

En: ‘Tijdens de vertoning hoorde ik hier en daar mensen snotteren en er werden heel wat zakdoeken tevoorschijn gehaald. Blijkbaar maakt de film heel wat emoties los.’

Ik vond – zoals verwacht – Het bombardement een slechte film, misschien wel de slechtste film die ik ooit heb gezien. Bij ons in de zaal werd er niet gesnotterd, maar dat kan natuurlijk ook komen doordat ik in Amsterdam naar de bioscoop ging. Jan Smit is natuurlijk geen acteur, maar van geluid heeft hij wel verstand. Ik vond de geluidseffecten ook prachtig. Als je je ogen dicht deed, waren die ontploffingen aan het eind opeens heel realistisch.

Tot zover de inhoud want het kan u en Jan Smit (terecht) geen reet schelen wat ik van die film vind. Het doet er ook niet toe.

In 2012 heb ik verschrikkelijke dingen geschreven over Jan Smit en de andere muzikale inwoners van Volendam. Ik heb zelfs geopperd om het dorp te bombarderen.

Ik denk daar inmiddels totaal anders over.

Toen ik de bioscoop verliet, maakte ik in gedachten een hele diepe buiging voor Jan Smit en met hem voor alle Volendammers.

Immuun voor kritiek gaan ze onverstoorbaar door met het geven van concerten, het maken van tijdschriften, het op televisie uitzenden van hun vakanties en sinds kort dus met het spelen van hoofdrollen in films.

Als Jan Smit – of Nick, of Simon – binnenkort gaat schilderen en in recordtempo een hele lading lelijke kunst op de markt gooit, zal hij ons wijzen op de prachtige – in Volendam gemaakte – lijsten die om de schilderijen zitten.

En als hij een lijn vieze diepvriesmaaltijden lanceert, zullen we het allemaal gaan eten omdat Jan Smit zegt dat het zo lekker ruikt als je het uit de magnetron haalt.

Als je dan als Marcel van Roosmalen zijnde blijft zeggen dat het zaakje stinkt, word je met de keiharde cijfers om de oren geslagen.

Dus ik ben om.

Ik ga in 2013 gewoon door met het schrijven van stukjes. Kritiek zal ik pareren door op het prachtige lettertype van nrc.next te wijzen. Ik vind ’m speels en vrolijk, heel anders dan de letters in andere kranten.

Ik wens u en mezelf veel Volendam toe.

Want laten we eerlijk zijn: we kunnen heel veel van ze leren.