Ik geef zorgeloos geld uit Verdienen Uitgeven

Laurens Bon (32) is cardioloog in opleiding. Hij woont in Amsterdam.

’Ik vind dat ik goed verdien. Ik kan doen wat ik wil, zonder me beperkt te voelen door mijn budget. Dat is al lang zo: op mijn 22ste werkte ik als onderzoeksassistent, ik zette toen wat geld opzij. Vanaf dat moment had ik altijd geld over. Mijn salaris geeft me vrijheid; een fijn gevoel.

„Op feestjes vertel ik niet zo snel wat ik doe. Ik zeg dan bijvoorbeeld alleen dat ik in de gezondheidszorg werk. Over medisch specialisten hoor je namelijk vaak het vooroordeel dat ze gericht zijn op geld en status. Tja, als je mensen niet kent, plaats je ze nou eenmaal in hokjes – dat doe ik zelf ook. Neemt niet weg dat het vooroordeel niet klopt. Als je rijk wilt worden is medisch specialist worden tegenwoordig nou niet echt de snelste manier. Aanzien is voor bepaalde specialisten wel belangrijk; sommigen lijden aan redderswaan. Maar ik doe dit werk omdat het leuk en gevarieerd is. Ik vind mensen interessant. Ik kan echt opgaan in mijn werk, al let ik wel op dat ik geen workaholic word. Voor je het weet draai je alleen nog maar in een klein cirkeltje van dokters rond. Je kan je hele leven eraan wijden, en je vrije tijd dan ook weer doorbrengen bij bijvoorbeeld de Society of Surfing Doctors. Maar ik word daar niet gelukkig van, ik wil ook buiten dat cirkeltje leven.

„Over mijn salaris heb ik niet onderhandeld; als je in opleiding bent, zijn die bedragen helemaal dichtgetimmerd. Ik ben ook niet zo’n onderhandelaar. Werk doen dat ik leuk vind, is veel belangrijker voor me dan het geld. Tenminste, zolang ik genoeg heb om rond te komen.”

Uitgeven

’Mijn vader was het geld-moet-rollen-type, mijn moeder budgetteert juist alles en spaart. Ik ben meer zoals mijn vader, geef gewoon uit wat ik wil uitgeven. Maar met wat ik verdien, kan ik makkelijk aan mijn basisbehoeften voldoen. Daarom spaar ik veel. Dat geld geef ik vervolgens ook weer uit, vooral aan reizen: mijn broertje woont in China en ik heb vrienden in Duitsland, in Londen, in Parijs, in Barcelona. Hen kan ik zo wel twee keer per jaar zien.

„Als ik met vrienden uitga, is het soms wat ongemakkelijk dat ik zo zorgeloos geld uitgeef. Omdat sommigen het minder breed hebben, en niet steeds getrakteerd willen worden. In mijn enthousiasme ga ik daar niet altijd handig mee om.

„Prijsbewustheid is cyclisch bij mij. Ik ben een tijdje lui en dan ga ik naar de Albert Heijn, waar ik 20 euro uitgeef voor één maaltijd. Op een gegeven moment denk ik: dit is belachelijk. Dan ga ik weer een tijdje opletten en voor 4 euro eten.

„Eens in de twee jaar koop ik nieuwe kleren. Ik geef zo in één keer 1.500 euro uit, maar dan is het ook weer klaar voor een tijd. Ik vind kleren kopen een ramp. Ik haat dat geslenter.

„Als ik superrijk zou zijn, bleef ik hetzelfde doen als nu. Ik zou wel vrienden in geldnood een steuntje in de rug geven. En nog meer reizen maken, mijn horizon verbreden met gekke ervaringen. Zo wil ik nog graag wingsuit-vliegen: een soort parachutespringen met vleugels, waardoor je naar voren valt. Ik hou er wel van om buiten mijn comfortzone te gaan. Dat geeft me het gevoel dat ik leef.”

    • Cecile Elffers