Groeven

De lijnen van een turbulent leven tekenen mijn gezicht. De laatste tijd zijn de groeven dieper geworden. Even ertussenuit zal me goed doen, denkt zoonlief, en hij neemt me mee op citytrip. Het is geweldig. Energie omarmt mij als een oude vriend en ik voel, ondanks het hondenweer, geluk als in de beste tijden.

Bij het Piazza Navona doet zoon een boodschap en ik wacht buiten in de regen. Daar zit ik. Klein van stuk, krom van bouw, met een plastieken weggooiponcho, ineengedoken in een rolstoel aan de rand van het plein. Uit de grijsnatte massa buigt plots een man naar voren. Hij maakt een weesgegroetje en stopt 5 euro in mijn hand.