tussen de heren Monti en Berlusconi in Milaan

Of de relatieve rust rond de euro ook in 2013 aanhoudt, ligt niet alléén aan Angela Merkel of Mario Draghi. Wat voor soort regering Italië krijgt, is ook van belang. Deze vraag wordt mede beantwoord in Milaan, de thuisstad van twee antagonisten: Mario Monti en Silvio Berlusconi.

De ongekozen interimmer Monti sleepte het land afgelopen jaar weg van de financiële afgrond. Onder zijn technocratenbewind werd de politiek even opgeschort. Maar nu is de democratie weer aan zet, op 24 februari.

Pier Luigi Bersani van de centrumlinkse PD wordt waarschijnlijk de grootste. Maar ook met de kleinere linkse SEL erbij haalt hij geen stevige meerderheid in de twee Kamers. Oud-premier Berlusconi verliest weliswaar fors, maar in de Senaat blijft hij een factor van instabiliteit.

In de dagen en weken na de stembusgang loopt de Italiaanse rente zodoende in zon scenario scherp op. Monti komt weer in beeld. Niet alleen in Europa wordt al maanden aan hem getrokken. Ook de zakenelite in Lombardije, de economisch belangrijke regio rond Milaan, wil een ‘Monti bis’.

Bersani, die in de campagne il Professore enigszins op afstand hield, rest geen andere keus. Hij vraagt Monti om de centrumpartijen die zijn pro-Europese hervormingsprogramma hebben onderschreven, bij de coalitie te betrekken. In ruil hiervoor neemt Bersani deze agenda deels over. Monti zelf wordt minister van Financiën.

Zodra de rentes weer dalen, krijgt Monti minder politieke ruimte van Bersani. Beleggers straffen het niet af. Crisisbestrijding is vooral het managen van beeldvorming, en dat doet Monti als geen ander.

Merijn de Waal, Milaan