Top 2000

De Top 2000 is helemaal geen muzieklijst. Dat doen ze je geloven, die paljassen van Radio 2. Het lijkt wel verdacht veel op een muzieklijst, dat moet ik toegeven. Al die liedjes achter elkaar in een volgorde waar iedereen over wil discussiëren. Want waarom staat ‘Angels’ van Robbie Williams in vredesnaam hoger dan ‘A Day in the Life’ van The Beatles? Nou? Welke audiogehandicapte heeft daarvoor gezorgd?

Maar de Top 2000 draait helemaal niet om de muziek. Het draait om herinneringen. Het is een lijst met 2000 herinneringen van willekeurige Nederlanders. Het gaat om Hennie uit Spijkenisse die jaren geleden haar neus in haar sprei snoot toen ze op de radio REM met ‘Everybody Hurts’ hoorde. Haar vriendje, Bert uit Oud-Beijerland, had het net uitgemaakt omdat hij eigenlijk verliefd was op Sonja, zijn buurmeisje, die snol die in Bar Dancing ‘De Molenwiek’ altijd zo opvallend met haar vroegrijpe tieten stond te schudden. Michael Stipe zong ‘Everybody Hurts’ en Hennie dacht: ja, inderdaad. Iedereen heeft weleens pijn. En aan dat moment moet ze nog altijd denken wanneer ze dat nummer hoort.

En het is de lijst van Dikke Dirk uit Nijverdal, die ’s zomers elk schuurfeest met zijn lange haren stond te wapperen op ‘I Was Made for Lovin’ You’ van Kiss. En tijdens het headbangen per ongeluk met zijn hoofd tegen het hoofd van Bowien botste. Bowien, de leuke zaterdaghulp van de Warme Bakker uit Hellendoorn. Achter de feesttent zoenden zij en nu zitten ze elke avond samen op de bank en smeert hij een toastje met paté terwijl ze naar Memories kijken.

Al die herinneringen zijn de Top 2000. En vandaar dat de dj’s bij elk lied zo’n verhaal vertellen. En die verhalen, die zijn het leukst. Daar luister ik voor. Voor al die gebroken harten op ‘Eternal Flame’, voor al die kleinkinderen die staand op de voeten van hun opa’s dansten op ‘Great Balls of Fire’. En dit is ook waarom er niet te discussiëren valt over de Top 2000. Want ik kan misschien over mijn nek gaan bij ‘Afscheid nemen bestaat niet’ van Marco Borsato, maar Erna uit Loppersum wil het op haar crematie horen, dus ik kan me goed voorstellen dat zij vindt dat ik mijn grote waffel moet houden en anders gewoon de radio uit moet zetten.

En daar heeft ze een punt. Vandaar dat ik niet meer klaag. Ik gun Hennie en Dikke Dirk en Erna hun herinneringen. Ook al moet ik daarvoor godbetert naar Enya luisteren.