Sigrid ten Napel

Zij zit nog op school. Toch is Sigrid ten Napel de actrice naar wie wij volgend jaar gaan kijken, en naar wie wij de jaren erna blijven kijken. Doorgaans speelt zij de keurige blonde puberdochter of vriendin. Maar dat blijkt een goede uitvalsbasis voor woede, waanzin en vooral opstand.

Sigrid ten Napel uit Lekkerkerk, dochter van een aannemer, heeft het uiterlijk van een kuis meisje. Een kwetsbare, prerafaëlitische schoonheid, vooral als zij het blonde haar rossig verft. Zij heeft een melkblanke huid, roze jukbeenderen, wilskrachtige kaak, droeve ogen. Hoofd geheven, of juist verlegen gebogen naar de grond. Hoge schouders, armen langs het geremde lichaam.

De 19-jarige actrice begon op haar vijftiende en speelde al in vijf tv-series en vijf films. Zij debuteerde in de dystopische sf-film Atlantis. In de komedie Alleen maar nette mensen is zij het dunne blanke vriendinnetje uit Oud-Zuid, de tegenpool van de volle zwarte vrouwen die hoofdpersoon David eigenlijk begeert. In Lijn 32 is zij de weerbarstige, naar een rechtvaardige wereld strevende puber met een Marokkaans terroristenvriendje. In het echte leven is de gymnasiaste inmiddels naar de toneelschool in Maastricht gegaan. Filmen doet ze in de weekends of in de vakanties.

Soms lijkt het alsof ze in alle tv-series zit; het meest in het oog springend in Penoza en Overspel. Uit die misdaadseries blijkt dat je Ten Napel niet zomaar kunt wegzetten bij de alleen maar nette meisjes. Zij is in die series weliswaar de goede dochter, maar wel de enige goede in foute families, waardoor ze toch afwijkt. Om rechtschapen te blijven moet zij zich tegen haar bloedverwanten keren. Dan blijkt dat die groene, onschuldige meisjesogen ook kunnen broeien, vuur spuwen, en diep kunnen treuren om het kwaad in de wereld. In Overspel spreekt ze in de rechtbank een woedende aanklacht uit over haar eigen familie. In Penoza verschijnt ze op de begrafenis van haar vader in leren motorjack en ruchesrok. In Penoza 2 heeft zij als verweesde maffiadochter het blonde haar ravenzwart geverfd, en breekt ze los van haar moeder.

Hoe zij haar maagdelijke uiterlijk als verraderlijke vermomming kan inzetten, blijkt het beste uit de tv-film Vast, die ze vorig jaar maakte. Daarin speelt ze een gewelddadig meisje in een jeugdgevangenis. Wat zo onschuldig aan haar lijkt, wordt nu ineens gevaarlijk: het ingehouden lichaam herbergt grote angst en woede en kan elk moment ontploffen, de opgeruimde lach gebruikt zij als middelvinger naar de volwassenen die haar proberen te helpen.

Wat gebeurt er achter dat reine gelaat? Sigrid ten Napel houdt van alles achter, en dat is een beproefde manier om te blijven boeien. Bovendien, zij is zo jong. Ze kan nog honderdduizend kanten op. Komend jaar speelt zij nog meer meisjes die uitbreken. Ze keert in ieder geval terug in nieuwe reeksen van Penoza en Overspel. In het hoorspel Spin speelt ze wederom het opstandige pubermeisje, maar wel een die op boksen wil. In de nieuwe speelfilm van Colette Bothof, werktitel: Jong, speelt Ten Napel een Brabants meiske dat verliefd wordt op een motormeisje uit de stad. Het lange, Opheliaanse haar heeft ze afgeknipt.

    • Wilfred Takken