Roemruchte beurshandelaar vond ‘Adri S.’ een geuzennaam

Vorige week overleed Adri Strating, in de jaren tachtig en negentig een succesvol beurshandelaar. Daar maakte justitie een einde aan.

Adri Strating

Sommige Nederlanders zijn bekender geworden met hun initialen dan met hun volledige achternaam. Adri Strating bijvoorbeeld, de eind vorige week aan kanker overleden beurshandelaar.

Hoewel zijn achternaam gemakkelijk was te herleiden, kwam hij begin november 1997 als Adri S. in de krant – grondlegger van effectenhuis Strating & Co. Hij was thuis in Vinkenveen aangehouden op verdenking van grootschalige beursfraude, waaronder betrokkenheid bij het omkopen van institutionele beleggers. Strating werd bijna twee maanden in voorarrest gehouden, als een van de hoofdverdachten in wat door het Openbaar Ministerie ‘Operatie Clickfonds’ werd genoemd.

Die zaak, waarbij aanvankelijk vele tientallen beurshandelaren en vermogensbeheerders voor het hekje werden gesleept, liep voor justitie na jaren procederen uit op een sof. De meeste verdachten gingen vrijuit. Strating kreeg in 2006 uiteindelijk een voorwaardelijke gevangenisstraf voor een belastingvergrijp.

Zijn succesvolle carrière als gewiekste beurshandelaar was er evenwel door geknakt. Hoewel hij in zijn leven vóór de Clickfondsafffaire al niet graag in de schijnwerpers stond, trok hij zich erna helemaal terug uit het publieke leven. Nooit gaf hij een terugblikkend interview aan journalisten die de zaak van nabij hadden gevolgd. Tegen een van hen zei hij dat de jarenlange vervolging hem diep had geraakt. Op één aspect na: hij vond Adri S. eigenlijk wel „een geuzennaam”. Om die reden wilde hij nog altijd liever niet met z’n volledige naam in de krant.

Strating startte zijn lange carrière in de financiële wereld eind jaren vijftig als administratief medewerker bij effectenhuis Dikken in Amsterdam – hij had alleen een mulo-diploma op zak. In 1960 begon de geboren Winschoter als boekhouder bij een ander effectenhuis, Van Haften & Co. Daar ontmoette hij Han Vermeulen, zijn latere zakenpartner én medeverdachte in de Clickfondszaak. Met Vermeulen richtte Strating in 1975 een eigen commissionairshuis op, Strating & Co. Het duo wist binnen korte tijd furore te maken bij grote institutionele beleggers als verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen. Daarvoor kochten en verkochten Strating en Vermeulen grote aandelenbelangen in beursgenoteerde bedrijven. „In onze eerste jaren was daar niet veel aan te verdienen”, zegt Vermeulen in een korte reactie. „Maar nadat de beursindex vanaf 1983 ging lopen, kwam het grote geld binnen.”

Na tien jaar, in 1985, gingen de twee in onmin uit elkaar. Strating, de grootste aandeelhouder van de twee, verkocht het bedrijf in verschillende tranches uiteindelijk aan investeringsbank NIB. Hij bleef er nog tot 1993 directeur. Volgens Han Vermeulen was het grote verschil tussen beiden dat „ik belangstelling hield voor de institutionele klanten en Adri vooral voor de grote particuliere jongens koos”. Bij een aantal van hen, zoals havenbaron Willem Cordia en oud-CPB-directeur Peter de Ridder had hij zich begin jaren negentig aangesloten als participant in Groupe Courtier, een investeringsmaatschappij van vrienden.

Na zijn breuk met Han Vermeulen was Strating een nieuwe beleggingsmaatschappij gestart, Gestion, waarmee hij tot zijn ziekbed nog actieve bemoeienis had. Zijn zoon Ric was er sinds 1996 directeur. Dit bedrijf was jarenlang sponsor van springruiter Anky van Grunsven.

Via een ander vehikel, TWE Beheer, bleef sportliefhebber Strating grote belangen verzamelen in Nederlandse beursfondsen, waaronder zijn geliefde voetbalclub Ajax.